Del Toro’nun karakter ve temalar hakkındaki yaklaşımı, romanın yaratıcının sorumluluğu, diğerlerinin ötekileştirilmesi ve insanlık durumu gibi katmanlı sorunlarını işlerken, bunları yalnızca korku öğesiyle değil, felsefi bir boyutla ele alıyor.

Estetik ve gotik atmosfer konusunda da dikkat çekici bir sadakat söz konusu: Romandaki karanlık, yalnızlık ve yer yer de epik boyutlu anlatım filmi izlerken hissedilebiliyor.

Farklılaştığı başlıca noktalar (Spoiler içerir)
Zaman ve yer bağlamı değiştirildi: Romanın 18.-19. yüzyıl geçişinde geçen ortamı, del Toro versiyonunda biraz modernize edilmiş ve farklı tarihsel işaretler eklenmiş durumda.

Bazı karakterler ve olay örgüleri tasfiye edilmiş veya yeniden şekillendirilmiş: Örneğin romandaki bazı yan karakterler filmde yer almıyor, ya da az rol alıyor; yaratığın hareket tarzı ve motivasyonları da romandaki orijinal çizgiden farklı yorumlanmış durumda.

Filmde yaratığın şiddeti ve intikam anlayışı, romandaki kadar tek boyutlu “canavar” imajıyla değil; daha insani, daha empatik bir perspektifle sunulmuş. Bu, yaratığın “mutlaka kötüdür” algısını zorlayan bir değişim.

Romandaki toplumsal eleştiri — özellikle farklı görülen, dışlanan yaratık üzerinden yapılan analiz — filmde yer yer daha geniş kavramlara (savaş, teknoloji, insanlık durumu) kaymış ve doğrudan “toplumun çocuğunu dışlaması” temasını tamamen aynı şekilde işlemiş sayılmaz.

Genel değerlendirme
Del Toro’nun uyarlaması tam anlamıyla metni bire-bir yansıtmıyor; bununla birlikte Shelley’nin eserinin “ruhuna” ciddi anlamda saygı gösterdiği görülüyor. Yani metinsel sadakattan ziyade tematik ve yapısal sadakat söz konusu: anlatı çerçevesi, karakterlerin içsel yolculukları ve insanlık üzerine sorular hâlâ ön planda. Bu bağlamda, sinema için yapılmış uyarlamalardan biri olarak öne çıkıyor.

Romana mutlak sadakat bekleyenler için bazı eksiklikler hissedilebilir olsa da, karakter veya olay eksiklikleri gibi, filmin kendi özgün kimliğiyle “neden bu öykü hâlâ önemli” sorusuna yanıt verdiği de düşünülüyor.