Çin'in Henan bölgesindeki yoksul bir çiftçi ailesinin çocuğu olarak 1988 yılında dünyaya gelen Li Chuangye, yedi aylıkken çocuk felci oldu ve topuklarının üzerine çökmeden yürüyemez hale geldi. Li çocukken, diğer çocuklar gibi sırt çantasını takıp okula gitmeyi hayal ediyordu ama çok fazla akran zorbalığı ve alayla karşılaştı. Bazı çocuklar "işe yaramazın teki" olduğunu söylüyordu. Li "Bu canımı çok acıttı" diyor.

Li dokuz yaşındayken anne ve babası bacaklarına yapılacak bir ameliyatla yeniden yürüyebileceğini duydu ve bu nedenle ameliyat için borç para aldılar. Ancak ameliyat işe yaramadı ve Li'nin yürüme umutları suya düştü. Bu nedenle ağır bir depresyona girdi. Annesinin sözlerinden çok etkilendi. "Seni yaşlandığımızda konuşacağımız biri olsun diye büyütüyoruz. Bir kedi ya da köpek konuşamaz ama sen konuşabilirsin" dedi.

Bir süre sonra köye yabancı bir adam geldi. Adam, engelli çocuklar arıyordu. Li, ailesine her ay babasının maaşı kadar para yollayacağı sözü aldı ve bu nedenle adamla birlikte gitmeyi kabul etti. Fakat bu iş önerisi bir aldatmacaydı. Li yedi yıl boyunca bir dilencilik şebekesini yöneten yabancı adamla birlikte sokaklarda dilenmeye zorlandı.

Li, günde birkaç yüz yuan para topluyordu ki bu 1990'lı yıllarda yüksek bir miktardı. Fakat paranın hepsi patrona gidiyordu. "Diğer çocuklardan az para toplarsam beni tembellikle suçluyor ve bazen de dövüyordu. Yani o yıllar gerçekten acı doluydu."

Yıllar geçtikçe diğer çocuklar ya kaçtı ya da polis tarafından evlerine yollandı. Ancak ailesine yardım etmekte kararlı olan Li kaldı. Dilenmek bende derin psikolojik yaralar açtı. Şimdi, 20 yıl sonra bile travmayı hala hissediyor ve "Dilenmek bende derin psikolojik yaralar açtı. Hala rüyalarımda görüyorum ve uyandığımda sadece bir rüya olduğunu anlayıp, rahatlıyorum" diyor.

Her şey Li'nin sokakta bir gazete bulmasıyla değişti. Okul hayalini gerçekleştirmek için eve döndü ve eğitimine yeniden başladı. 25 yaşında tıp okumaya hak kazandı. Li, şu anda gece gündüz görev başında olduğu Şincan'daki kırsal bir kliniği yönetiyor. Hastaları ona "mucize doktor" diyor. "Kendi ellerimle hastalara bakmak, komşularımın sağlığını iyileştirmek. Bana her şeyden daha çok tatmin veriyor" diyor. Hikâyesinin dünya genelindeki Çinli topluluklarında yayılmasına şaşıran Li, bunun davranışların değişmesine yardımcı olmasını umuyor. "Bazıları engelli insanları işe yaramaz olarak görüyor. Gülümsedim ve gittim. Çoğu insan nazik davranıyor" diyor.

Li, geçmişinin geçmişte kalması gerektiğine karar verdiğini ve "O yedi yıl acılı bir deneyimdi ama yine de hayatımın bir parçasıydı" diyor. Li, "Yaşamlarımız dağlar gibi, birini tırmanınca önümüze diğeri çıkıyor. Sürekli mücadele ediyor ve gelişiyoruz. Bence bir insan hep pozitif, iyimser kalmalı ve hayallerinden vazgeçmemeli" diyor.