Osmanlı döneminde yeniçerilerin maaşları üç ayda bir “ulufe” adıyla dağıtılırdı. Ulufe dağıtımı sırasında askerlerin padişaha ve devlete bağlılığını göstermek amacıyla akide şekeri ikram edilirdi. Yeniçeriler bu şekeri alıp yerlerse, padişaha olan sadakatlerini kabul ettiklerini ifade etmiş olurlardı. Bu nedenle akide şekeri, zamanla “sadakat şekeri” olarak anılmaya başlandı.

İlk dönemlerde akide şekeri bal, pekmez ve çeşitli baharatlarla hazırlanıyordu. Tarçın, karanfil, zencefil gibi baharatlar hem tat vermek hem de şekeri daha dayanıklı hâle getirmek için kullanılıyordu. Zamanla şeker üretiminin yaygınlaşmasıyla birlikte tarifler değişti, meyve aromaları ve farklı renkler ortaya çıktı.