Avrupa'da Sendikalar Ve Genel Grev Tartışılıyor

Fransa’da geçtiğimiz hafta milyonlarca emekçi ve genci bir araya getiren 5 Kasım grevinin ardından sendika yönetimlerinin tutumu tartışılıyor. Grev çağrısını geciktiren ve eylemleri rutin gösterilere indirgeyen sendika bürokrasileri, hükümetle sınırlı kazanımlar karşılığında uzlaşmakla eleştiriliyor. Buna karşı gençlik hareketi ile işçi sınıfını ortak meclislerde buluşturma, sermayeyi sarsacak radikal eylemler örgütleme ve mücadeleyi genel greve taşıma çağrısı öne çıkıyor.

Almanya’da 22 milyon insanın göç geçmişi bulunuyor; yeni bir rapor, entegrasyon sürecindeki başarıları gözler önüne seriyor. Ancak hükümetin tasarruf planları siyasi tartışmalara yol açıyor.

İngiltere’de ise gazetecileri hedef göstererek korku ve baskı yaratmakla suçlanan aşırı sağcı Tommy Robinson’ın iki ayrı taciz suçundan mahkum edilmesi, göçmen karşıtı hareketin geleceğine ilişkin tartışmaları yeniden alevlendirdi. Robinson’ın olası hapis cezası, yalnızca bir kişinin yargı süreci değil, sokaklarda ve sosyal medyada örgütlenen aşırı sağ hareketin geleceği açısından da önem taşıyor.

Léon Bengochea

Révolution Permanente/Fransa

Sendika yönetimlerine yönelik meşru bir öfke var: Grev çağrısı yapmakta geciktikten sonra hareketin kontrolünü yeniden ele geçirmeye ve gençliğin sırtından hükümetle kırıntılar üzerinden pazarlık yapmaya çalıştılar. Ancak işçi hareketini ve onun örgütlerini devre dışı bırakmak da çıkmaz bir yol olacaktır. 17 Ekim’in ruhunu yeniden yakalamak ve ona çok daha büyük bir güç kazandırmak için yapılması gereken, tam tersine, işçileri ve örgütlerini mücadeleye katmak, bürokrasileri tabandan aşmak ve genel grevi örgütleyebilecek meslekler arası meclisler kurmak.

5 Kasım grev günü çelişkili bir nitelik taşıdı. Bir yandan, ekim ayının başında başlayan gençlik isyanıyla işçi hareketinin birleşmesi açısından önemli bir sıçramaya işaret ediyordu. Bugün, yalnızca 1 milyondan fazla insanı harekete geçirmekle kalmadı; aynı zamanda SNCF’nin (Fransız ulusal demir yolları) bazı birimlerinde ve ortaöğretimde yüksek grev oranlarına, enerji, petrokimya ve kamu hizmetleri gibi sektörlerde ise kitlesel seferberliklere sahne oldu.

Diğer yandan grev, “aktif” olmaktan çok uzaktı. Tam tersine, sendika yönetimleri bugünü sıradan, rutin bir grev gününe dönüştürmek için ellerinden geleni yaptılar. Daha da kötüsü, bu tarihi hareketi kendi bünyelerine katmak ve gençlerin sırtından pazarlık yapmak üzere kendilerini hükümetin muhatabı olarak konumlandırmak için kullanmaya çalıştılar. Üstelik bunu, lise öğrencilerinin isyanının başlamasından yaklaşık bir ay sonra, bu isyan acımasızca bastırılırken grev çağrısı yapmayı bekledikten sonra gerçekleştirdiler. Hatta 24 ve 31 Ekim tarihlerinde, şehirlerin dışına düzenlenen ve 17 Ekim’e kıyasla çok daha sıkı denetlenen ve kontrol altında tutulan yürüyüşlere meşruiyet kazandıran bir rol üstlendiler.

İhanet de gecikmedi: CFDT ve FO, hükümet kendilerine asgari ücrete (SMIC) 5 avroluk bir zam vermeyi kabul ettiği için artık grev çağrısı yapmama kararı aldı. Bu, seferberlik içindeki gençliğe ve ay sonunu artık getiremeyen bütün işçilere çekilmiş büyük bir el hareketinden başka bir şey değil. CGT ise hareketin tabanından gelen baskıya daha duyarlı davranarak mücadelenin içinde kalmayı sürdürüyor ve 17 Kasım’da kamu ve özel sektör çalışanlarını kapsayan yeni bir seferberlik günü çağrısı yapıyor. Ancak gerçekten genel ve devamlı bir grev inşa etmek için hiçbir ciddi imkanı seferber etmiyor.

Dolayısıyla sendikal örgütler, işçi hareketinin stratejik konumlarının tam merkezinde yer alıyor. Bu işçi taburlarının mücadeleye katılması olmaksızın iktidara karşı stratejik bir zafer kazanmayı düşünmek mümkün değildir. Öte yandan, son 10 yıldaki işçi mücadelelerinde tabandaki sendikacıların son derece ilerici tutumlarına ilişkin pek çok örnek bulunuyor. Yalnızca son birkaç haftaya bakacak olursak, Le Havre, Saint-Denis, Paris, Toulouse ve Saint-Avold’da polis karşısında lise öğrencilerini savunan sendikacıları ya da eğitim emekçilerini hatırlayabiliriz. Bunlar yalnızca birkaç örnek. Zafere ulaşmak için sendikacıların ve işçilerin büyük çoğunluğunu, kendi bürokratik yönetimlerini aşma mücadelesine katmayı başarmak gerekiyor. Buna CFDT ve FO’nun tabanındaki sendikacılar da dâhil. Onlara, yöneticilerinin kendi çıkarlarına ihanet ettiğini göstermek gerekiyor. (…)

Bu mücadeleyi yürütmenin aracı, farklı sektörlerin meclislerde bir araya gelmesi. Bunun amacı da henüz harekete geçmemiş işçilere ve tabandaki sendikacılara ulaşmak, sendika bürokrasilerinin kontrolü ele geçirmesine izin vermeden talepleri belirlemek ve yasalcı rutini kırabilecek eylemler örgütlemek. Ülkede bir araya gelmeye başlayan onlarca meslekler arası meclis tam da bunu gerçekleştirmeye çalışıyor. Lyon’da, Bordeaux’da, Toulouse’da, Île-de-France bölgesinde ve Strasbourg’da olduğu gibi. Bu meclislerin tümü karma bir bileşime sahip; öğrencileri, lise öğrencilerini ve işçileri bir araya getiriyor. Hareketin farklı eğilimlerinin tümünü buluşturacak ortak örgütlenme zeminleri oluşturmayı hedefliyorlar. Amaçları; grevi inşa etmek ve yaygınlaştırmak, baskılara karşı mücadele etmek, gençlerle işçiler arasındaki ortak mücadele bağlarını güçlendirmek için izlenecek politikayı birlikte tartışmak.

Henüz başlangıç aşamasında olmalarına rağmen, 5 Kasım grevini inşa etmeye çalışarak şimdiden aktif bir rol oynadılar. Sendika yönetimleri ise bu yönde hiçbir girişimde bulunmuyordu. Bunun yanı sıra, grev günü çeşitli eylemler de örgütlediler: Tren istasyonlarında, İçişleri Bakanlığı önünde ve Saint-Denis sokaklarında gerçekleştirilen kendiliğinden gelişen gösteriler bunlardan bazılarıydı. Paris’te ise meslekler arası meclisler, yürüyüş kortejinin en önünde yer alan binlerce göstericiyi bir araya getirdi. (…)

Öyleyse evet, “17 Ekim’in ruhunu yeniden yakalamak” gerekiyor; ancak yüz kat daha büyük bir vurucu güçle. İşte tam da bu nedenle işçi hareketini ve onun örgütlerini mücadeleye katmak ve onları yasalcı rutini aşmaya zorlamak gerekiyor. Çünkü sermaye sahiplerinin République-Nation güzergahındaki “merguez” (ızgara sosis) yürüyüşlerinden korkmadığı açık. Onların anladığı dil; sert grevler, iş yerlerinin işgali ve öğrencilerle işçilerin ortaklaşa gerçekleştirdiği radikal eylemlerdir. İşçi hareketini, kendi geleneğinin en iyi yanlarıyla yeniden buluşmasını sağlayacak biçimde dönüştürmek, kendisini devrimci olarak tanımlayan Z kuşağı kesiminin tarihsel görevidir. (…)

Çeviren: Eren Can

Jens Thurau

Deutsche Welle/Almanya

Almanya’da entegrasyon kadar çok ve çoğu zaman hararetli tartışmalara yol açan başka bir konu neredeyse yok. Göçmenlerin topluma uyumu başarılı oluyor mu? Entegrasyonun iyi işlemesi için ne gerekiyor? Peki, karşılaşılan en büyük sorunlar neler? Hükümetin entegrasyondan sorumlu yetkilisi, her iki yılda bir, bu konuda kapsamlı veriler içeren bir rapor sunuyor. Entegrasyon raporu; eğitim, sağlık, barınma, gelir, dil ve ırkçılık dahil olmak üzere toplam 14 farklı alanı ele alıyor.

Geçtiğimiz yıldan bu yana bu görevi, SPD Federal Meclis Milletvekili Natalie Pawlik yürütüyor. Pawlik, çarşamba günü Berlin’de yaptığı değerlendirmede genel olarak olumlu bir tablo çizerek, “Hâlâ var olan engellere ve zorluklara rağmen, entegrasyon giderek daha iyi bir şekilde gerçekleşiyor.” dedi ve ekledi: “Ülkemizdeki insanlar, entegrasyonun başarılı olmasını istiyor. Almanya’da kalıcı olarak yaşayan insanların dilimizi öğrenmelerini ve yasalarımıza uymalarını beklemeniz gayet doğaldır.” Gelen kişilerin mümkün olan en kısa sürede çalışma hayatına katılmaları bu süreçte büyük önem taşıdığından, Federal Çalışma Bakanlığı bünyesinde bir uyum sorumlusu (entegrasyon sorumlusu) görev yapmaktadır.

Alman “Uyum ve Göç Araştırmaları Merkezi” (DeZIM) Başkanı Frank Kalter liderliğindeki bir ekip; resmi devlet istatistikleri, anketler ve bağımsız çalışmalardan yararlanarak bir rapor hazırladı. Rapora göre, tüm gruplar bir arada değerlendirildiğinde, nüfusun yaklaşık yüzde 30’unun bir şekilde göç geçmişi bulunuyor; buna ebeveynlerden sadece birinin göçmen kökenli olması da dahil. Bu kişilerin büyük çoğunluğu, yani yüzde 81’i, kendisini Almanya ile özdeşleştiriyor.

Uyum Sorumlusu Pawlik bu durumu şöyle değerlendiriyor: “Bu, uyum sürecinin başarısız olduğuna dair iddiaların ve yaşanan sorunların sıklıkla gündeme getirildiği bir dönemde verilmiş önemli bir mesajdır.” DeZIM Başkanı Kalter ise şu eklemede bulundu: Göçmenlerin istihdam oranı yüzde 70’e yakın bir seviyede olup diğer birçok AB ülkesindekinden daha yüksektir.

Üstelik bu kişiler ağırlıklı olarak tek bir sektörde yoğunlaşıyor: “Son yıllarda, özellikle sağlık ve sosyal hizmetler alanında, Alman vatandaşlığına sahip olmayan çalışan sayısında çok belirgin bir artış görüyoruz.” 2009 yılında Almanya’da Alman pasaportu olmayan yaklaşık 1.8 milyon kişi çalışırken, 2025 yılına gelindiğinde bu sayı üç katından fazla artarak 5.8 milyona ulaştı.

Bununla birlikte, bazı sorunlar da mevcut. Neredeyse tüm gruplarda kadınlar iş bulmakta zorlanıyor. Özellikle çocuklu ailelerde erkek bir işte çalışıyorsa, kadınların iş gücüne katılımı daha düşük kalıyor. Bu tür ailelerde kadınların yalnızca yaklaşık yüzde 60’ı bir işte çalışırken, Alman pasaportuna sahip ailelerde bu oran yüzde 88’e yaklaşıyor.

Ayrıca, Almanya’ya mülteci olarak gelen genç erkekler de eğitim olanaklarına ve iş piyasasına erişimde genellikle daha fazla güçlük çekiyor. Alman pasaportunu bir ayırt edici özellik olarak ele aldığımızda, Alman pasaportu olmayan kişiler arasında kesinleşmiş mahkumiyeti bulunanların oranı yüzde 40’ı buluyor; bu da söz konusu grubun toplam nüfus içindeki payından oldukça yüksek bir orana tekabül ediyor.

Öte yandan araştırmalar, göçmen kökenli olduğu düşünülen kişilerin işlediği suçlarda, polise bildirilme (İhbar edilme) oranının da önemli ölçüde daha yüksek olduğunu gösteriyor. Ayrıca yabancılar arasında, her toplumda suça en yatkın kesim olan genç erkeklerin oranı daha fazla.

Hükümet, uyum kurslarında kesintiye gidiyor Pawlik, başarılı bir uyum sürecinin temelinin ve başlangıç noktasının dil öğrenimi olduğunu vurguluyor. Ancak hükümet, yılın başında tam da bu alanda bütçe kısıtlamasına giderek tasarruf yapmayı hedefledi. Birçok uyum kursu artık ya hiç sunulmuyor ya da devlet tarafından daha az destekleniyor. SPD’li siyasetçi, kendisi de federal hükümetin bir parçası olmasına rağmen, bu durumu sert bir dille eleştirdiğini belirtti.

Güncel bir gelişme olarak Pawlik’in mensubu olduğu Sosyal Demokratlar (SPD), özellikle Suriye ve Ukrayna’dan gelen ve halihazırda Almanya’da çalışan kişilere daha güvenceli oturum izinleri verilmesi için çaba gösteriyor. SPD milletvekilleri, salı günü bu yönde bir politika belgesini kabul etti. Belgede, mevcut yasalarda yer alan ve ülkede kalma hakkı tanıyan düzenlemelerin... Gelecekte iş gücü kapsamının mültecileri de içermesi öngörülüyor. Başka bir deyişle, çalışan bir mülteci daha güvenceli bir statüye sahip olacak.

Peki, CDU ve CSU’dan oluşan muhafazakâr kanat -yani Friedrich Merz (CDU) liderliğindeki Birlik (Union)- buna destek verecek mi? İçişleri Bakanı Alexander Dobrindt (CSU), sert bir göç politikasının savunucusu olarak biliniyor.

Çeviren: Semra Çelik

Ben Quinn

The Guardian/İngiltere

Karar, taciz davası boyunca sanık kürsüsünün arkasında oturan Tommy Robinson’ın destekçileri tarafından bir iniltiyle karşılandı.

Aşırı sağcı aktivistin iki gazeteciye şiddet korkusu uyandıran taciz suçundan suçlu bulunması için jürinin 11 saatten fazla süren müzakereleri gerekti; bu süre, bir grup yakın arkadaşı ve yandaşının onun beraat edebileceği umudunu beslemesi için yeterliydi.

Ancak gerçek adı Stephen Yaxley-Lennon olan Robinson’ın 10 yıla kadar hapis cezasıyla karşı karşıya kalma ihtimali ortaya çıkınca, şimdi başka bir anlatı hakim oldu. Robinson’ın kendi medya platformları ve kendini “vatandaş gazeteci” olarak tanımlayanların oluşturduğu ekosistemde yayılan mesajlara göre, adaletsiz bir karar verildi. Bazıları duruşma sırasında abartılı yorumlarda bulundu; bunlara, jüri üyelerinden birinin “Müslüman” olup olmadığını yüksek sesle sorgulayan Robinson’ın kendisi de dâhildi.

O zamandan beri Reform UK üyeleri ve Restore Britain Partisinin lideri, aynı zamanda aşırı sağ seçmenler arasında Nigel Farage’ın başlıca rakibi olan Rupert Lowe da bu görüşe katıldı. Great Yarmouth Milletvekili Lowe, “Tommy Robinson suçlu bulundu. Benim görüşüme göre sistem ona bir kez daha haksızlık etti. Karanlık zamanlarda yaşıyoruz” diye tweet attı.

Southwark Kraliyet Mahkemesinde sunulan delillerde, Robinson’ın, 2024 Southport ayaklanmalarını etkilediği iddiasıyla ilgili haber yapan Daily Mail Muhabirleri Andrew Young ve Jacob Dirnhuber’e karşı, savcılığın “zorba ve sindirme taktikleri” olarak nitelendirdiği yöntemleri kullandığı ortaya çıktı.

İki muhabir, güvenlik görevlisi tutmak ya da evlerini terk etmek zorunda kalırken, Young’ın kızının yaptığı açıklamada, kendini kadınların güvenliğinin savunucusu olarak tanıtan Robinson tarafından gönderildiği düşünülen adamlarla aile evinin önünde karşılaştıkları belirtildi.

Robinson ayrıca, Daily Mail’in Editörü Ted Verity’nin kişisel numarasını “Satın aldığını” itiraf etti; Verity’ye bırakılan mesajda Robinson, gazetenin muhabirlerini ve ailelerini “ünlü” yapmayla tehdit etmişti.

Robinson’ın kaderi 16 Aralık’ta belli olacak olsa da bu durumun Britanya’daki aşırı sağ için daha geniş kapsamlı etkileri var. Eğer tekrar hapse girerse, aşırı sağ en etkili ve -tartışmalı da olsa- en karizmatik liderinden mahrum kalacak ve onun yerini alabilecek görünürde bir isim yok ya da çok az var.

En bariz varis, göçmen karşıtı aktivist Daniel Thomas, namıdiğer Danny Tommo’dur. Thomas, bu yıl Dover ve diğer kasabaların sokaklarına maskeli grupları süren Patriot Platform hareketinin lideridir. Ancak Thomas, Manş Denizi’nde bir botu bıçakladığı iddiasıyla yargılanmak üzere gözaltında tutulmaktadır. Kendisi suçlamaları reddetmiştir.

“Robinson’ın mahkumiyeti ve Thomas’ın ortada olmaması nedeniyle, göçmen karşıtı kesimde kesinlikle bir liderlik boşluğu var ve bu boşluğu doldurabilecek belirgin bir önemli isim de yok” dedi Hope Not Hate’in Araştırma Direktörü Joe Mulhall; söz konusu kuruluş, son dönemde sığınmacı barınma merkezlerine yönelik saldırıları ve Robinson’ın kendi mitinglerini yakından takip etmişti.

“Bu, pek çok küçük gruptan oluşan gerçekten dağınık bir tablo ve bence en olası senaryo, çeşitli ‘vatansever gruplar’ olarak adlandırılan oluşumlar tarafından gerçekleştirilecek çok sayıda geçici eylemdir. Bunları izlemek ve denetlemek daha zor olabilir ancak bu mahkumiyet ulusal düzeyde hareket için açıkça büyük bir darbe.”

Çoklu konutlarda (HMO’lar) bulunan evleri hedef alan vandalizm saldırıları da dahil olmak üzere, polisin gerçekleştirdiği diğer tutuklamalar da göçmen karşıtı hareketin rüzgarını kesmiştir.

Aşırı sağ gözlemcileri için süregelen bir endişe kaynağı ise Elon Musk’ın rolüdür; Robinson, geçen yıl aktivistin terör suçlamalarından beraat etmesine destek verdiği kabul edilen X’in milyarlarca dolarlık servete sahip sahibi Musk’a, yasal masraflarını karşıladığı için bir kez daha teşekkür etti.

Robinson, destekçilerine Southwark mahkemesindeki tek bir günün maliyetinin 20 bin sterlin olduğunu söyledi; bu, Musk için okyanusta bir damla bile sayılmaz. Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, aşırı sağdaki diğer kişiler de bu yardıma göz dikmiş durumda.

Şu anda, Robinson ve çevresindeki kişilerin, destekçileri arasında bir seçmen kaydı kampanyası başlatmaya yöneldiklerine dair iddialar üzerinde soru işaretleri dolaşıyor; ancak Mulhall, Robinson’ın bu yılki protestoların başlaması konusunda zaten zorlandığını belirtti.

Mulhall, “Patriot Platform aniden ortaya çıktı ve [Robinson’ın], kendi gözünde onun ‘Para kazanma dolandırıcılığı’ olarak gördükleri şey karşısında zaten oldukça sabırsızlaşmış olan destekçi kitlesine ayak uydurmaya çalışırken çabaladığını görebiliyordunuz” dedi. Son haftalarda Robinson’ın X hesabı, doğrudan eylem geçmişini pekiştirmek amacıyla gazeteciler ve diğer kişilerle yüzleştiği eski görüntüleri yeniden paylaşmakla meşgul oldu.

Ancak Robinson’ı yakından izleyen bir isim de Farage. Reform UK Lideri, mahkumiyet kararı sorulduğunda alaycı bir yanıt verdi ve Robinson’ı destekleyen üyelerin partiye kabul edilmesine ilişkin partisinin politikasını açıkça değiştirdi.

Geçmişte Robinson ve “onun gibilerle” hiçbir ilgisi olmak istemediğini açıkça dile getiren Richard Tice gibi isimler ile Robinson’ın bir şehit haline geldiği söylemini benimseyen Reform üyeleri arasında bölünmeler yeniden alevlenebilir.

Bu arada Robinson, en kötü senaryoda 10 yıla kadar hapis cezasıyla karşı karşıya olsa da ceza belirleme kuralları, öncelikle suçluluk derecesini değerlendirecek olan Yargıç Cavanagh’a geniş bir esneklik aralığı tanıyor.

Ceza hukuku uzmanı bir avukat, Guardian’a en az iki “yüksek suçluluk” faktörünün dikkate alınabileceğini söyledi. Robinson’ın gazetecilere “Onları yakalamaya geldiğini” söylemesi, “Korku veya sıkıntıyı en üst düzeye çıkarmayı amaçlayan davranış” olarak değerlendirilebilirken, bir dedektif tutması ise “Yüksek derecede planlama ve/veya sofistike bir suç” olduğunu gösteriyor.

Avukat, “Zarar açısından, özellikle en az bir mağdurun bu olay nedeniyle evini değiştirmiş olması nedeniyle, bunun en ciddi kategoride değerlendirileceğini tahmin ediyorum” dedi. “Ceza türüne gelince, Robinson’ın sorunu, önceki suç geçmişinin ıslah olasılığı konusunda şüpheler uyandırmasıdır. Ayrıca, cezayı hafifletecek güçlü kişisel unsurlar da bulunmamakta ve kendisi, özellikle de kendi görüşlerine aykırı şeyler söyleyen gazeteciler için süregelen bir risk teşkil etmektedir.”

“Yargıç, hapishanelerdeki mevcut aşırı kalabalık krizini göz önünde bulundurarak, cezanın infazının ertelenmesinin yeterli olacağına karar verebilir. Eğer ceza, kılavuzlara uygun olarak tam üç yıl süreyle ertelenirse bu durum onun davranışlarını dizginleme konusunda çok daha büyük bir etki yaratabilir.”

Çeviren: Ali Kaya

31 yıldır emeğin sesi olan Evrensel, gücünü sadece okurlarından alıyor. Emeğin sesinin daha gür çıkması için sen de güç ver.

E-Gazete Her gün basılı gazeteyi dijital olarak oku...

Sesli Yazılar Köşe yazılarımızı sesli olarak dinle...

Reklamsız Deneyim Reklamlara takılmadan sadece habere odaklan.

İndir, Oku, Dinle...

Şifresiz Giriş İmkanı E-posta adresinle şifresiz giriş yapabilirsin.

App Store'dan İndir

Google Play'den İndir