BirGün
Haber akışına dön

Bin-Dokuz Öykü

Bin-Dokuz Öykü

Florida’daki hotel odasında bir kız -adı Muriel-, -zor bağlattığı- telefonda annesiyle konuşuyor. Hava sıcak. Çok sıcak. Kız tatilde. Annesi, New York’dan Florida’ya giderlerken, aracı yanındakinin sürüp sürmediğini merak ediyor: "Hızlı sürmedi değil mi?"

Kızın beraber tatile geldiği kişi, görevden henüz dönmüş bir asker; Bermuda’da çektiği resimlere bazı şeyler yapmış, büyükannesinin koltuklarına da, evin pencerelerine de. Bu yüzden kızın babası kaygılı: "Yolda sana bir şey yapmadı değil mi?". Hem, doktorun söylediğine göre, "ordunun onu hastaneden taburcu etmesi başlı başına bir suç"muş. Öyle demiş doktor.

Seymour adlı bu asker, iki gündür her akşam hotelin holünde piyano çalıyor. Gündüzleri ise, üstünde bornozuyla kumda yatıp durmaktadır. Savaştan önceki gibi değil hotel; "insanlar kamyonlarla gelmiş gibi"dir.

Muriel, tüm savaş boyunca "bu oğlanı", Seymour’u beklemiştir. Ama şimdi bir hotel tatilinde, annesi, babası onun için kaygılanmaktadır. Çocuğun davranışlarında bariz gariplikler vardır. Kim, kızı için kaygılanmaz ki.

Muz balığı tutmak için denize giren bu adam, sıcak günün akşamında odasına gelecek, asansör tıngır tıngır yukarı çıkarken beşinci katta inecek, koridorun sonuna gidecek, kendini, taze deri bavul ve aseton kokan 507 numaralı odaya atacaktır. Birbirine bitişik iki yatağın birine uzanmış uyuyan kıza, Muriel’e bakacak. Sonra bavulların birinin önünde çökecek, don ve fanila yığınlarının altındaki 7.65’ini, Ortgies marka otomatik tabancayı çıkaracak, şarjörünü sökecek, sonra yerine takacak, horozunu kaldıracak, yatağa gidip oturacak, kıza bakacak, tabancayı sağ şakağına dayayıp basacak.

"Muz Balığı İçin Mükemmel Bir Gün", Salinger’in Dokuz Öykü’sünün ilkidir. Kitap, II. Dünya Savaşından arta kalanların hikâyesidir. Bu kederli hikayeyi izleyenler ondan az kederli değildir: "Sarsak Dayı", "Eskimolar", "Gülen Adam", "Yeşil Gözlüm Al Dudaklım", "Teknede", "Teddy". Salinger, Çavdar Tarlası’nda Çocuklar ile çokça bilinir. Ama Dokuz Öykü, gerçek bir başyapıttır. Salinger’i, bugün bildiğimiz, yücelttiğimiz isim haline getiren eser budur. Savaş, insanlığın yarattığı en korkunç şeydir. Geçen yüzyılda tam iki tane büyük savaş yapan insan türü, bu yeni yüzyılda şimdilerde bir üçüncüsüne hazırlanıyor. Gözlerimizin önünde, canlı, günlük, her an. Gazze, Lübnan, Ukrayna, İran, Suudi Arabistan, Yemen derken -gözlerimizin önünde- savaş, gittikçe yayılıyor. Tüm devletlerin üzerinde en fazla düşündükleri şeydir savaş. Ülkeler arasındaki yarış, spor, bilim, teknoloji, üretim konularından çıkalı on yıllar oldu. Savunma bakanlıklarının "adı"nın dahi "savaş"a döndüğü, arsız bir çağ bu. Trump’ın, "artık ganimetler fatihlerin değil, bizim" diyebildiği, bir barbarlık çağı.

Bu korkunç gidişatın nerede, ne zaman, nasıl biteceğine dair tek tek ülke kamuoylarında ne ciddi bir tartışma, ne itiraz, ne de kamusal bir eleştiri var. Alman liselilerin, savaş karşıtı boykot eylemleri var bir tek elde.

Halbuki Gazze’de öldürülen yüz binden fazla kadın, erkek, çocuk için bir roman, şiir ya da öykü yazamadı insan türü. Bir ağıt bile yakamadı. İran’da Amerikan uçaklarının öldürdüğü 178 ilkokul öğrencisinin yası tutulmadı. Suriye Lazkiye’de, Hama’da kesilen onbinler ise insanoğlunun gündeminde değil. Onlar, "insan" sınıfında değiller daha.

Bu yüzyılın, geçenkinden en büyük farkı savaş karşıtı bir hareketin olmamasıdır. Bu yüzyılın -ne tuhaf ve ne yazık ki- bir Salingeri yoktur. Savaşa karşı barışı, ölüme karşı hayatı savunacak sesler kesilmiştir. Oysa barış, insanın, hayvanların, kuşların, balıkların, toprağın, denizlerin, kumların, saklı köklerin yaşaması, nefes almasıdır. Seymour’un normal bir "vazife" yapıp "eve dönmesi", Muriel’in onunla evlenmesi, çocuk doğurması, anne olmasıdır. Anası gibi.

Okumaya devam et

Pusholder

Senin gündemin

Okuma seçenekleri

Push AIÖzet

PusholderKaynakta oku
birgun.net