Üç kere elhamdülillah.
Bir Rüyayı Yeniden Görür Gibi

Birinci “elhamdülillah” şunun için. Gecenin dibinde Halep Havalimanı’na indiğimde pasaportumu kontrol eden delikanlı bilgisayar kayıtlarına bakıp “en son 2011’de gelmişsin” dedi. Gülümsedim. “Daha önce gelirdim gelmesine de özgür Suriye için 15 yıl beklemem gerekti” dedim içimden, “şimdi elhamdülillah buradayım.”
Çok bekledim. Halep’i, Şam’ı, Hama’yı, Humus’u yeniden, özgürce, kendimi oralara ait hissede hissede yaşayabilmenin mutluğunu tarif edecek kelimem yok şimdi. “Aşığına kavuşmuş maşuk gibiyim” desem o da eksik kalacak.
Şimdi bu satırları size Şam’dan yazıyorum. Yolculuğun ilk gününde Halep’teydim ve Halep’te şunlar oldu şöylece.
Halep Ulu Camii’nde iki yıldır beklettiğimiz namazı kıldık üç arkadaş. Hatırlayanlarınız olacaktır. Fetihten hemen sonra Halep’ten Ersin Çelik, Aydın Ünal ve Samet Doğan ile bir yayın yapmış, kapısının önünde çekim yaptığımız Halep Ulu Camii neredeyse yıkık durumda olduğundan içerde namaz kılamamış, “bi dahakine inşallah” diyerek ayrılmıştık şehirden. İki sabah önce işte “bi dahakine” oldu.
Ardından Bülbülzade Vakfı’nın Kültür Bakanlığımızın destekleri ile düzenlediği “Türkiye Yüzyılı ve Sivil Diplomasi” çalıştayında Suriye’de henüz bebek adımları ile yürümeye çabalayan sivil toplum unsurlarıyla bir araya geldik.
Arap, Türkmen, Kürt, Hıristiyan, Ermeni, Süryani… Suriye’nin bütün asli unsurları salondaydı ve heyecanla “yeni bir ülke yapma”nın peşine düşmüşlerdi. Ve gözleri bizim, Türkiye’nin, 15 yıl boyunca o insanların yanında dimdik duran güzel ülkemizin üzerindeydi. Öyle değerli buldum ki bizden talep ettikleri “tecrübe aktarımı” faslını, bunun önemini anlatamam size. “Abilik değil yoldaşlık ederiz size” dedik. “Siz bizimle hangi ortak işleri ve faydaları üretmek isterseniz biz size o konuda her şeyimizle destek veririz” dedik. “Biz Recep Tayyip Erdoğan’ın yönettiği ülkeden geliyoruz, o ne bizi ne de sizi yarı yolda bırakır” dedik. “Birlikte” dedik, “beraber” dedik, “bizi kardeş kılana şükürler olsun” dedik, “siz hiç merak etmeyin” dedik.
Ardından Bülbülzade Vakfı’nın Halep’teki kültür ve eğitim merkezine gittik. Vaktiyle köpek Beşşar’ın güya “gençlik merkezi” olarak kullandığı işkencehanede şimdi her yaştan 300 öğrenci (kapasitesi o kadar merkezin, 1000 kişilik merkez olsa 1000 öğrenci gelecek) resim yapıyor, müzik öğreniyor, dikiş dikiyor, İngilizce ya da Türkçe çalışıyor, “başka bir hayatın mümkün olduğuna” dair bir umut biriktiriyorlar. Bütün Halep gibi, Halep’in bütünü gibi o yaraları üzerlerinden atmaya çabalıyorlar. Bir cıvıltı, bir mutluluk, bir yaşam neşesi ediniyorlar.
Sonra Şam’a doğru yola düştük. Hama yakınlarında Suriye rejim askerlerinin yerle bir ettiği, yakıp yıktığı Ömer bin Abdülaziz türbesinin yanı başındaki camide eda ettik akşam namazını.
Rejimin köpekleri türbeyi “Sünni olan her şeye ölüm” ilkeleriyle yakıp yıkmışlardı. Kalem Vakfı “yaparız biz bu işi” deyip kolları sıvamış ve sadece 10 ayda hem türbeyi onarmış hem de türbenin yanına muazzam bir cami ve külliye kondurmuşlar. Şimdi o külliyede 600’e yakın Suriyeli yavrumuz eğitim alıyor.
Biriniz hayrına, fetihten hemen sonra “Halep’te Nesimi Türbesi’ni yakıp yıktılar” yalanını sıkan Sabahat Akkiraz’a şu bilgiyi versin: “Halep’te Nesimi Türbesi dimdik ayakta. Hatta seninkilerin yakıp yıktığı Ömer bin Abdülaziz türbesi bile artık ayakta. 15 yıl uğraştı seninkiler de olmadı işte. Kuyruğu kıstırıp Moskova’da köpek gibi saklanarak yaşıyor başlarındaki. Ama Arapbıyla, Türkmeniyle, Kürdüyle, Hıristiyanıyla Suriye’nin muazzez halkı birbirine tutunarak ülkelerini yeniden kuruyorlar.”
İkinci “elhamdülillah” şunun için. Ahmet Şara, “lider gibi lider” olmuş. Çalışkan, çoğulcu, gayretli bir genç lider. Suriye’de Şara’dan umutla söz etmeyen pek az insan var. “Elinden gelenin de fazlasını yaptığı”na inanıyor insanlar. Ve iki yıl gibi kısa bir sürede Suriye’yi, 15 yıllık savaştan çıkmış bu şahane ülkeyi kalkındırabileceği kadar kalkındırmış. İzleyip göreceğiz elbette ama bence Şara böyle giderse, hele de Türkiye’nin desteğiyle istihdam ve ekonomik canlanma işini çözerse “Arap ülkeleri için ilham veren bir lider”e dönüşecek.
Üçüncü “elhamdülillah” şunun için. Tam 15 yıldır “tuzunu özleyen oğlak” gibi özlediğim İbn Arabi Hazretlerinin türbesinde kıldım bugün sabah namazını. “Fakir ve tertemiz” insanlarla dua okuyup zikre durdum. Çıkışta da “derviş ekmeği”ni tutuşturdular elime. “Nasıl biri olmak istediğime, nasıl yaşayıp nasıl ölmek istediğime” dair muazzam bir netleşme oldu zihnimde. “Neyi istemediğimden” çok eminim artık. Elhamdülillah.
Daha bitmedi elbette. Daha size Aksaray’da 11 yıl yaşamış ve düğünü bugün olacak Halepli Ahmet’i, “Bursa’yı da, arkadaşlarımı da çok özlüyorum” diyen o güzeller güzeli kızı, komutanken belediye başkanı olmuş “reisüna”yı ve elbette adamımız, şeyhimiz Yaşar Yavuz’u anlatacağım Allah izin verirse. Ama nasıl derler bilirsiniz: “Devamı ve çok daha fazlası yakında bu köşede.”


