Trabzonspor Başkanı Ertuğrul Doğan ile Serkan Kılıç ve yönetimdeki diğer arkadaşlarına selam olsun. Tabii Salah ile Thomas Reis'e de... Milli aranın ardından sahneye çıkacak olan Trabzonspor'u, 29 gün içinde 8 kritik maçlık nefes kesen bir maraton bekliyor! Eyüpspor, CSKA Sofia,Göztepe, Çorum FK,Jablonec, Fenerbahçe, Kızılyıldız, Kocaelispor... İnşallah bu maratonu kayıpsız kazanırız.
Bordo-Mavi İnatla Doğdu

Değerli okurlar; Trabzonspor Karadeniz'in meydan okuma hikâyesidir! Yıl 1967... Trabzon, İdmanocağı, İdmangücü gibi kulüplerin rekabetiyle çalkalanıyordu. Herkes kendi takımını seviyordu. Trabzon'un ise daha büyük bir hayali vardı. Birleşip İstanbul'un karşısına dikilmek... Yılların rekabetini bir kenara bırakmak ve bu hayalin peşinden yürümek kolay olmadı... 2 Ağustos 1967'de doğdu Trabzonspor. Bordo-mavi renkler formanın değil şehrin mührü oldu. Türk futbolunun ezberini de böyle bozdu. İkinci Lig'de başlayan yolculuk, 1973-74 sezonunda şampiyonlukla Birinci Lig'e uzandı. Sonra İstanbul'un ensesinde hep boza pişirdi.
1975-76 sezonunda ilk lig şampiyonluğu, sonra da şampiyonluklar birbirini kovaladı. Trabzonspor, İstanbul hegemonyasını yıktı. Anadolu'nun da şampiyon olabileceğini haykırdı. Trabzonspor'u şampiyon yapan yürekleri milyon dolarlık olan futbolcular şunlardı; Cemil Usta, Şenol Güneş, Ali Kemal Denizci, Necmi Perekli, Kadir Özcan, Hüseyin Tok, Turgay Semercioğlu... Rakipler 11 futbolcuyla mücadele etmiyordu. Karadeniz'in hırçın dalgalarına karşı oynuyorlardı. Bu destanın mimarları rahmetli Ahmet Suat Özyazıcı ve Özkan Sümer'di. Özyazıcı, Trabzonspor'un altın çağını inşa etti. Özkan Sümer de futbolcu, teknik direktör ve başkan olarak kulübün tarihine damga vurdu. Başkan Şamil Ekinci, o büyük yürüyüşün başındaki isimdi. Mehmet Ali Yılmaz, Faruk Nafız Özak, Sadri Şener, Ahmet Ağaoğlu... Şimdi de Ertuğrul Doğan... Ama Trabzonspor'un en büyük tuğlası taraftarıydı! Yenildiğinde de oradaydı. Şampiyon olduğunda da... Bordo-mavi kaşkolunu boynuna dolayan Trabzonlu, takımını sadece seyretmedi. Onunla yaşadı. Onunla ağladı. Onunla sevindi.
Trabzonspor'un efsanesi biraz da gurbet yollarında büyüdü. Almanya'daki işçinin, İstanbul'daki hemşerinin, Ankara'daki öğrencinin, memleketinden uzakta yaşayan Trabzonlunun yüreğinde büyüdü. Çünkü Trabzonspor, memleketin kendisiydi. 2010-2011 sezonunun heyecanı, 2022 şampiyonluğunun meydan titreten sevinci... Yıllar değişti. Futbol değişti. Paralar büyüdü. Ama Trabzonspor'un ruhu değişmedi. Trabzonspor sıradan bir kulüp değildir. O, Anadolu'nun İstanbul'a attığı futbol tokadıdır! O, Karadeniz'in hırçınlığıdır. O, bir şehrin boyun eğmeyen karakteridir. O, babadan oğula geçen bir sevdadır. Trabzonspor'u puan cetveliyle anlayamazsınız. Deplasman otobüsünün peşinden giden taraftara, Maç bitiminde sesi kısılmış bir çocuğa, Yıllardır saklanan bordo-mavi kaşkola bakacaksın. Bu sevda kupayla başlamadı, kupayla bitmez. Trabzonspor bir futbol takımı olarak doğdu... Ama bir şehrin kimliği oldu... Sonra milyonların yüreğine yerleşti. Ve hâlâ o yürek aynı şeyi söylüyor: Bize her yer Trabzon!




