Enseyi karartmaya gerek yok: İnsan haysiyetini hiçe sayan saldırıya sadece Müslümanlar direniyor Gazze’de: Gazze, son yüzyıllık tarihte, İslâm’ı tarihin akışını şekillendiren yegâne özne konumuna yerleştirdi. Hem insanlığın vicdanı oldu hem de Müslümanların umudu, umut ışığı.
Büyük Krizler, Büyük Doğumlara Gebedir!

Tarih, zor zamanların çocuğudur. Krizler hem imtihandır hem de imkân; bizi ya öldürür ya da oldurur; ya kemirir ya da kemâle erdirir.
Eğer krizin felsefî olarak nereden kaynaklandığını görebilirsek, geleceğimizi inşa edebilecek büyük bir medeniyet atılımına öncülük edebilecek güçlü temelleri atmasını da bilebiliriz.
Krizi teşhis edemezsek, tedavisini de öneremeyiz.
BİRİNCİ MEDENİYET KRİZİ: ÇİFTE KUŞATMA
Birinci büyük medeniyet krizi sırasında Müslümanlar, hem dışarıdan gelen Haçlı ve Moğol saldırılarıyla hem de içeriden patlak veren, Selçuklu sultanlarını bile ortadan kaldıracak kadar kontrolden çıkan Şiî belasıyla, fitnesiyle boğuşmak zorunda kalmıştı.
Birinci krizde, Müslümanlar aslâ İslâm’dan şüphe etmemişlerdi.
O yüzden birinci krizi, büyük ölçüde Gazâlî’nin ve Nizamiye’nin öncülüğünde İslâm düşüncesini, akîdesini tarumar etme potansiyeli taşıyan Grek felsefesiyle yüzleşerek ve Grek felsefesinin İslâm düşüncesini ve akîdesini yutmasını önleyecek bir entelektüel atılım gerçekleştirerek aşmıştık…
Gazâlî, özgün İslâm düşüncesini temellerini attı. Râzî, kısmen İbn Arabî ve İbn Haldun her biri kendi kulvarlarında Gazâlî’nin attığı akîdevî/ fikrî temel üzerinden medeniyet atılımının sistematik haritasını çıkardı. Ehl-i Sünnet’in, Müslümanların tarih yapma iradesinin adı ve adresi olduğunu gösterdi.
Birinci büyük medeniyet krizi, böyle aşıldı ve Müslümanların bilim, düşünce, sanat başta olmak üzere her alanda öncülük ettikleri ve her kıtada adaletle hükmettikleri, insanlığın kaderini değiştirdikleri büyük bir medeniyet atılımının gerçekleştirilmesine imkân tanıdı.
İKİNCİ MEDENİYET KRİZİ: MODERNİTENİN CELLADINA ÂŞIK EDEN SALDIRISI
İki asırdır yaşadığımız ikinci büyük medeniyet krizi, modernliğin dayattığı ontolojik ve emperyalist saldırının sonrasında bütün dünyaya yaşattığı yok oluş felâketinin sonucu karşı karşıya kaldığımız bir kriz.
Mankurtlaştırıcı bir özelliği var Batı saldırısının. Her şeyi simülatifleştiren (sığ, sahte ve yüzeysel hale getiren) bir çıkmaz sokağın eşiğine fırlattı, fırlatmaya devam ediyor modernitenin saldırısı bütün dünyayı.
Bu saldırıdan Müslüman dünya da nasibini aldı, alıyor ama Gazze örneğinde olduğu gibi, Batılıların emperyalist saldırılarına karşı inanılmaz bir direniş biçimi ortaya koyuyor Müslümanlar.
Ama bu Batı saldırısı bizim İslâm’la ilişkimizi sıfırlayamasa bile sakatlamaya yetiyor. Bizim hem İslâm’la hem de Batı’yla simülatif ilişkiler kurmamıza yol açıyor.
Sonuç: Ne İslâm’la ilişkilerimiz sağlıklı, ne de Batı’yla. Her ikisi de sakatlandı; birinde taklit, diğerinde inkâr hüküm sürüyor. Görünürdeki ihtişam, çoğu zaman hakikatin yerini tutan bir ayartıdan ibaret.
TESLİMİYET VE TEMSİLİYET SORUNU
İkinci krizi bir başka açıdan iki temel kavram üzerinden vuzûha kavuşturabiliriz: Teslimiyet ve temsiliyet: İslâm’a hakkıyla teslim olamadığımız için İslâm’ı hakkıyla temsil edemiyoruz. Temel ontolojik meselemiz burada gizli.
Teslimiyet eksik kaldığında temsiliyet ya sahte bir görüntüye dönüşür ya da tamamen başka bir dilin, başka bir aklın gölgesine sığınır. Kendini kaybetmenin yolu buradan geçer işte.
Önce kendimizden şüphe ettik, sonra kendimizi inkâr ettik. Bu sürecin varacağı kaçınılmaz son, medeniyet intiharı olacaktı.
Batı’yı takip edememek değildi bizim meselemiz; asıl meselemiz, kendi köklerimizi unutarak kendi kendimizin yabancılaşmış kopyası haline gelmiş olmamızdı.
Ümitsiz olamayız. Her mü’min, tek başına bir ümmettir. Her şeyin anası, kökü ve atası odur. Mü’min varsa umut da vardır; çünkü umut, bir imkânın henüz gerçekleşmemiş hâlidir ve o imkân, insanın kendi içindeki hakikatle kurduğu bağda gizlidir.
BÜYÜK MEDENİYET ATILIMLARI, BÜYÜK KRİZLERİN ÇOCUĞUDUR
Tarihten de çok iyi biliyoruz ki, büyük medeniyet atılımları, büyük krizlerin çocuğudur. Dünya tam da böylesi bir atılıma gebedir. Kriz bizi olgunlaştıracak, zaaflarımızı açığa çıkaracak ve erdemlerimizi yeniden tartmamızı sağlayacaktır. Bu olgunlaşma, daha mükemmel bir medeniyet atılımının tohumlarını ekmemize zemin hazırlayabilir bizi.
Bunun için iyi bir tarih felsefesine ihtiyacımız var. Zaaflarımızı ve erdemlerimizi soğukkanlılıkla değerlendirecek, geleceği inşa edecek herkesi kucaklayacak kuşatıcı bir bakışa.
Batı uygarlığı gibi “başkaları cehennemdir” demek yerine, “önce ben değil, önce sen” diyebilecek bir medeniyet dili kurmak zorundayız. Bu dil, ne kendimizi küçülten bir aşağılık kompleksine düşer ne de başkalarını yok sayan bir üstünlük iddiasına kaptırır kendisini. Bu dil, hakikatin ortak zemininde yükselen bir çağrının dilidir bütün insanlığa ve çağlara seslenen…
Gelecek tasavvurumuzu her alanda —kültürde, düşüncede, sanatta, ilimde— gelecek asırları inşa edecek öncü kuşakları yetiştirecek şekilde kurmak mecburiyetindeyiz. Yeni Sinanların, Gazâlîlerin, İbn Haldûnların, İbn Arabîlerin tohumlarını ekecek o öncü kuşaklar, fikir ve oluş çilesi çekecek serdengeçti fedakâr, vefakâr insanlar arasından çıkacaktır.
Sözün özü: Dünya bize gebe, biz hakikate…
Yaşadığımız sorunlar, bizi olgunlaştıracak ve daha mükemmel bir medeniyet atılımının tohumlarını ekmemizi sağlayacak sorunlardır. Bu bilinçle, kendi köklerimizden beslenen, dünyaya açık ve hakikate bağlı bir gelecek inşa etmek, medeniyet tasavvuru yolculuğumuzu bekleyen en âcil ve en yüce görevdir.
Gazze’nin çaktığı kıvılcım hem Müslümanların toparlanıp ayağa kalkmalarına hem de insanlığın küresel bir intifadaya soyunmasına vesile olacak… Bunun işaret fişekleri her yerde görülüyor dünyada.
Vesselâm.



