Okul Tıraşı’ndan bildiğimiz Ferit Karahan’ın güncel yapımı Cinlerin Düğünü bu sıralar vizyonda. Filmi üç ana bölüme ayıran yönetmen, meselesini Melekler, Cinler, Zincirler adı altında anlatıyor. Melekler bölümünde çocukların masumiyetine şahit oluyoruz. Henüz başlarına neler geleceğini bilmeseler de filmin bütününe izdüşümü var. Anneleri hasta ve ölmek üzere olan dört kardeş kendi aralarında yaşamı anlama mücadelesi veriyor. Bunun çocukça yapılması gelecek anlatıda aileyi birbirine bağlayan bir gerçeklik olsa da orada da anlatı temeli, başkasının hakkını gasp etmenin sonucunu yaşadığı yönünde. Aslında Anadolu’da çok yaygın olan bu anlatı, filmin tamamına omurga olsa belki de bambaşka bir filmle karşı karşıya kalacaktık. Yönetmenin bu imkânı kaçırmış olması düşünülmeli.
Cinlerin Düğünü Ya Da Şu Bizim Anadolu

Cinler bölümünün ana karakteri olan Ceren’in yaşadığı dram ise Anadolu’da birçok kadının kaderinin bir parçası. Ceren’in hikâyesini çevrenizden de duymanız mümkün. Ama tüm Anadolu’yu da ataerkinin membağı olarak düşünmek biraz insafsızlık. Çünkü temelleri orada atılan çok iyi hikâyelerin de bir yerde sonucudur bu toplum. O yüzden toplumsal değerleri ele alırken biraz detaylı düşünmek gerekiyor. Haksızlık ettiğimiz insanlar olabilir. Elbette gün sonunda sanat bir bakış ve temsil gerçeği, birinin de bu gerçeği görme hakkı var.
Ceren’e dönersek; Ceren önce kendi gerçekliğinde yaralı, sonra aileden yara alıyor, sonra toplumdan. Kadın olarak bu kadar anlam dışı bırakılmak belki de hâlâ bu toplumun bir parçası olmaya işaret.
Zincirler bölümünde kardeşlerin kaderi biraz daha değişiyor. Ceren kızından uzakta yaşarken kızı lise çağında bir ergen. Halit bütün evin sorumluluğunu yüklenmeyi kaldıramıyor. Deniz, içinde taşıdığı gerçeklik olarak intihar ediyor. Belki de bu kadar katmanlı bir anlatıda birinin itiraz etmesi gerekiyordu, bu da Deniz oluyor. Baba ise sonunu beklerken hayatın bütünü hakkında avuntular hâlinde.
Filmin iki politik öğesi imam ve belediye başkanı ise taşraya yapılan yorumların en klişe gerçeği. Her karakter dönüşüm geçirirken imam aynı, sadece biraz daha refaha ermiş. Bu aslında güncel Anadolu’ya bakışın çarpık temsili, bugün imamlar rahata ermiş insanlar değil, ülkenin hiçbir yerinde. Toplum başka katmanlar olarak dönüşüyor ve başkalaşıyor. Yönetmenin imamı da Yeşilçam’dan bildiğimiz imamların bir tık güncel versiyonu. Burada tabii ki dini eleştirisini anlıyoruz ama bunun da toplumun bütününde büyük bir haksızlığın karşılığı olduğunu düşünüyoruz.
Belediye başkanının etrafında oluşan torpil mevzusu bu ülkenin bir gerçeği ama bunun için artık Anadolu’da olmamıza gerek yok. Bu anlatı da haksız temsillerden biri çünkü toplumun bir yarısı da temiz siyaset yapma derdinde.
Genel olarak Cinlerin Düğünü birçok tartışma alanı açıyor ama hiçbir anlatısında bize düşünme payı bırakmıyor, yargıları ve bakışı kesin. Bizim yorumlayabileceğimiz bir gerçeklik sunmuyor. Birçok hikâye yerine daha dar bir alanda anlatı yapısı kursa belki bu kadar itiraz etmeyecektik. Her şeyi anlatmaya çalışırken çok az şey başarabilen bir yapım olmuş. Yine de bu mevzuları tartışmak isterseniz izlemenizde fayda var.




