Gazeteci İsmail Arı Cezaevinden Sorularımızı Yanıtladı: ‘Bu Vurgun Öncekiler Gibi Değil’

Ankara – Eski RTÜK Başkanı Ebubekir Şahin’in bir tweetini paylaştığı için 21 Ekim tarihinde “Halkı yanıltıcı bilgiyi alenen yayma” suçlamasıyla cezaevinde olan BirGün Gazetesi Muhabiri İsmail Arı ile konuştuk. Röportajın yanıtları Fatma Betül Sayın Kaya’nın tutuklandığı gece elimize ulaştı. İsmail sorulara yanıt verirken röportajda da anlattığı gibi Fatma Betül Sayın Kaya gözaltına bile alınmamış; Çağlayan’a davet edilmişti. Ancak ifadesi ardından hakkında tutuklama kararı verildi. Siyasi iktidarın ilk kez ‘kurban verdiği’ son çeyrek asırda, gazetecilere cezaevi yolu kaç kez göründü sayamıyoruz. Üstelik artık her gazetecilik faaliyeti suçlama konusu oluyor. İsmail’in de ifade ettiği gibi: “Şahin’in kendi tweetini paylaştığım için tutukluyum. Kendi tweetini paylaşarak halkı yanıltıcı bilgi yayma suçunu işlediğim iddia ediliyor. Tam olarak bir akıl tutulması. Şimdi bu tablo karşısında ‘Dokunan yanıyor’ demekten başka diyecek bir şey bulamıyorum.”

İsmail merhaba, bir kez daha 217/A’dan yargılandın ve bir kez daha kendi ifaden ile “Yatarı bile olmayan” bir suçtan dolayı Sincan Cezaevindesin. Gazetelerden okuduk; aynı koğuştaymışsın. Öncelikle nasılsın?

Dediğiniz gibi yine boşu boşuna cezaevindeyim. Aslında yine gazetecilik suçundan buradayım! Gayet iyiyim; neticede artık yabancısı olduğumuz bir yer değil. Tekrar aynı cezaevine getirilince tanıdık birinin evine, bir arkadaşımın, akrabamın evine gelmişim gibi hissettim. Böyle bir saçmalık olabilir mi? Şimdi geçen tutukluluğumda yarım kalan ve çıkarken koğuşta unuttuğum kitabımı tamamlıyorum. Maalesef Türkiye’de gazetecilere reva görülen tam olarak böyle bir hayat işte!

Paylaştığın bir fotoğraf ve yaptığın haberde Eski RTÜK Başkanı Ebubekir Şahin’e cevap hakkı tanıdığın için şu an cezaevindesin. Neler hissediyorsun?

Samimi olarak söylüyorum, öfkeli de değilim, üzgün de değilim. Herhalde artık hukuksuzluklar karşısında hissizleştim diye düşünüyorum. Kurbanlık koyun gibi hissediyorum kendimi. Ebubekir Şahin’in suç duyurusu nedeniyle telefonla davet edildiğim Ankara Emniyet Müdürlüğünde gözaltına alındım. Ebubekir Şahin’e cevap hakkı kullandırmak istediğim için ve de fon soruşturmasında, daha doğrusu asrın vurgunu olan fon meselesinde adı geçen biriyle ilgili olan paylaşımını yeniden paylaşarak suç işlemişim! Tam olarak anlayamayan olur diye kısaca tekrar edeyim; Şahin’in kendi tweetini paylaştığım için tutukluyum. Kendi tweetini paylaşarak halkı yanıltıcı bilgi yayma suçunu işlediğim iddia ediliyor. Tam olarak bir akıl tutulması. Şimdi bu tablo karşısında “Dokunan yanıyor” demekten başka diyecek bir şey bulamıyorum.

Senin ve daha birçok gazetecinin tutuklanmanıza sebep, gündemden düşmeyen fon vurgunu meselesi; fatura yine gazetecilere kesildi. Buna dair neler söylersin?

Fon vurgunu nedeniyle gazeteciler gözaltına alınıp tutuklandı; ben de onlardan biriyim. AKP tabanını da oldukça rahatsız eden bu vurgun konuşulmasın, deyim yerindeyse kurcalanmasın isteniyor. Bu vurgun öncekiler gibi değil, AKP seçmeni çok öfkeli. Bu yüzden “Fona dokunan gazeteci yanıyor” cezalandırılıyor. Ancak halkın gerçekleri bilme ve öğrenme hakkı var.

Tabii sadece tutuklama ve ev hapisleri yok; sansür de büyük mesele. Haber siteleri kapatılıyor, TV’lere el konulup, kayyım atanıyor ya da milyonlarca takipçisi olan sosyal medya hesapları engelleniyor. Gazetecilik nasıl bir sınav veriyor?

Özgür basın kıskaca alınmış durumda. Tek bir aykırı sese tahammülleri yok. Bazen "Tüm TV kanalları aynı şeyi göstersin, tüm gazeteler aynı manşetle çıksın istiyorlar herhalde" diyorum. Basın özgürlüğü Anayasa'da yer alsa da fiilen iktidarın umurunda değil. Ancak ben umutsuz değilim. Kimse de umutsuz olmasın. Bu günler de geçecek.

Senden sonra basın meslek örgütlerinin çağrısı ile on ilde büyük eylemler oldu. Yürüyüş ve basın açıkmamaları. Senin de mesajın okundu. Sonrasını takip ettin mi, neler hissettin?

Cezaevi koşullarında kısmen de olsa eylemleri takip edebildim. Tutuklanmasaydım ben de katılacaktım. Halkın eylemlere olan desteği, daha doğrusu haber alma hakkına sahip çıkması beni çok mutlu etti.

Yeniden içeri girmene gelirsek; mahpuslar seni görünce şaşırdılar mı? İlk tepkileri ne oldu?

Hem tutuklular hem cezaevi çalışanları, herkes beni görünce epey şaşırdı. Dört buçuk ay sonra aynı koğuşa geldim neticede. Koğuştakiler çok üzgündü. Bana sarıldılar, eksiklerimi hemen tamamladılar. Uzun uzun dışarıyı anlattırdılar. Hâlâ avukata falan gidip gelirken gören şaşırıyor. “Yine neden getirdiler seni?” diye soruyorlar. “Gazetecilik suçundan” diye yanıt veriyorum.

Demir dolabın üstüne yatak koyup uyuyanlar vardı en son, şimdi durum ne?

Bu sefer tablo çok daha kötü. Keşke bir fotoğraf çekme imkanım olsa da size buranın korkunç halini gösterebilsem. Bu sefer düşme tehlikesi nedeniyle dolabın üstünde yatacak cesareti olan yok ama lütfen anlatacaklarımı, bu satırları, okuyanlar zihninde canlandırmaya çalışsın. 28 kişi kapasiteli, yani 28 kişilik ranza olan bir koğuştayım. Bu koğuşa 62'nci kişi olarak girdim bu sefer. Yani 34 kişi yerlerde yatıyor. Bu sefer yastık ve battaniye de verilmedi. 1000 TL’ye kantinden battaniye satın aldım. İnsanlar montunu, havlusunu yastık olarak kullanıyor. 62 kişi iki tuvalet ve banyoyu kullanıyoruz. Tuvalet ve duş sıraları uzayıp gidiyor. L tipi cezaevinde tutulduğum için burada oda sistemi var. Koğuş yedi odadan oluşuyor. Dört kişilik odada şu an sekiz kişiyiz. Odalar dikdörtgen şeklinde, iki ranza ve dolaplar var. 19 yaşında bir gençle bacaklarımızı ranzanın altına sokup uyuyoruz. Diğerleri de böyle. Bacaklarınız ranzanın altındayken ne kadar hareket edebilirsiniz? Neredeyse hiç hareket etmeden uyumaya çalışıyoruz. Emin olun diğer koğuşlarda da durum böyle. “Somali, Afganistan cezaevi mi burası” diyor insanlar. Haksızlar mı sizce?

Sabahtan başlayarak bir gününü nasıl geçirdiğini sorsak… Neler yapıyorsun, nasıl geçiyor içeride bir günün?

Günde iki defa sayım oluyor. Sabah sayımıyla güne başlıyorum. Sabah haberlerini izleyip gazeteleri okurken öğlen oluyor. Gün içinde avukat ve milletvekili görüşmeleri oluyor. Bunun haricinde ya kitap okuyorum ya da notlar alıyorum. Burada yapılabilecekler oldukça sınırlı. Rutin günler birbirini kovalıyor. Düzenli uyuyup düzenli beslenmeye gayret ediyorum. Hava soğuk ve yağmurlu olmazsa gün içinde avluda spor da yapmaya gayret ediyorum. Ancak koğuş çok kalabalık olduğundan bu da biraz zor oluyor. Ayrıca adli tutuklularla kaldığım için bolca onların hikayelerini dinliyorum.

Senin cezalandırılman ailenin de cezalandırılması bir bakıma. Annen, baban, eşin… Onlar neler yaşıyor, sana neler yansıyor?

Tutuklandıktan sonra ilk iletişimi 60’ına merdiven dayayan babamla kurdum. Emekli olduğu halde bir şirkette işçi olarak çalışmak zorunda kalan babam hüngür hüngür ağlamaktan konuşamadı. Bu anı unutamıyorum, ne kadar canımın yandığını anlatamam. Emniyetten adliyeye götürüldüğüm, yani tutuklandığım gün ise eşim, ailesi ve arkadaşlarım adliyede perişan oldu. Saatlerce ayakta iyi bir haber almak için beklediler. Eşimin de gözyaşlarını unutamıyorum. Ben gazetecilikte ısrar ettiğim için onlar da bunu yaşadı. Daha doğrusu onlara bunu yaşattılar. Elbette bize bunları yaşatanlara da bir gün yargı önünde hesap sorulacağına inanıyorum. Bu hukuksuz tutuklamalarda en büyük bedeli ailem ödüyor.

Son olarak; okurlarına söylemek istediğin mesajın var mı?

Kimse umudunu yitirmesin. Bu ülkenin güzel, hukukun egemen olacağı günlerine dair umudumuzu diri tutmalıyız. Herkese kucak dolusu sevgiler.

31 yıldır emeğin sesi olan Evrensel, gücünü sadece okurlarından alıyor. Emeğin sesinin daha gür çıkması için sen de güç ver.

E-Gazete Her gün basılı gazeteyi dijital olarak oku...

Sesli Yazılar Köşe yazılarımızı sesli olarak dinle...

Reklamsız Deneyim Reklamlara takılmadan sadece habere odaklan.

İndir, Oku, Dinle...

Şifresiz Giriş İmkanı E-posta adresinle şifresiz giriş yapabilirsin.

App Store'dan İndir

Google Play'den İndir