İklim Sözle Değil Eylemle Düzelir

Kuraklıklar, 50 dereceyi bulan sıcaklıklar, ortalığı birbirine katan kasırgalar, aşırı yağışlar sonucu oluşan seller...

İnsanlık, doğayla barışık yaşamamanın ağır bedelini ödüyor son yıllarda.

Birleşmiş Milletler’in Antalya’da düzenlediği iklim konferansı (COP31), bu acı tabloyu değiştirmek, dünyayı yeniden sağlıklı yaşanabilecek duruma getirmek için neler yapılması gerektiğini tartışmaya açıyor.

Peki, sonuç alınması mümkün mü?

Hiç sanmıyorum.

Sonuç alınsa şimdiye kadar 30 defa toplanmış konferansın 31’i yapılır mıydı?

Konuk devlet başkanları ve başbakanlar konferansta doğa dostu mesajlar verirler ama ülkelerine dönünce yine bildiklerini okurlar.

Örneğin, iklim krizini önlemek için doğalgaz, petrol ve kömür kullanımına sınırlama getirirler mi?

Hayır!

Güneş, rüzgâr, jeotermal ve hidroelektrik gibi temiz enerji kaynaklarına yeterince önem verirler mi?

Ormanların korunması için gerekli özeni gösterirler mi?

Şehir içi ve şehirlerarası insan ve yük taşımacılığında karayollarını sınırlayıp demiryollarına yönelirler mi?

İsrafı önleme konusunda gerekli adımları atarlar mı?

Sonuç olarak söyleyeceğim şudur:

İnsanlığın doğayla barışık yaşaması için, doğa tarafından kuraklık, sıcaklık, kasırga ve sel olarak kulağının daha çok çekilmesi gerekiyor.

VİCDANLARI KOMADAN ÇIKARMA VAKTİ

Tarih, 21 Mart 2015...

Osman Gazi Köprüsü’nün inşaatı sürüyordu.

İşçilerin ve mühendislerin inşaatta olmadığı bir sırada köprünün yürüme yolundaki halatlardan biri aniden koptu.

Sadece maddi hasarla atlatılmış bir kazaydı bu. Ölen ve yaralanan yoktu.

Ne var ki köprünün Japon mühendisi 51 yaşındaki Kishi Ryoichi, kazadan kendini sorumlu tuttu, bileklerini ve boğazını keserek yaşamına son verdi.

Geride bıraktığı notta, inşaatta yaşanan halat kopmasının tek sorumlusunun kendisi olduğunu belirtiyor, kimsenin suçlanmaması gerektiğini ifade ediyordu.

Mühendisin intiharı, gazete ve televizyonlarımızın haberlerinde günlerce geniş yer buldu.

Japonya’da ise haber yapılmadı.

Çünkü orada yılda 30 bin dolayında intihar oluyordu. Bu tür olaylara alışkınlardı. Haber değeri görmemişlerdi.

Neyse ki o onurlu mühendis bizde unutulmadı.

Yalova Belediyesi, Altınova’da ona saygı gereği “Kishi Ryoichi-Haysiyet Anıtı” yaptırdı.

Ülkemizde sık sık iş kazaları oluyor.

Ama hiçbir kazada sorumluluğu üstlenene ve içtenlikle üzülene rastlanmıyor.

İzmir-Aliağa’daki demir-çelik fabrikasında 18 kişinin ölümüne yol açan kazayla ilgili olarak da eminim böyle olacak.

Tabii, hiçbir sorumlunun Japon mühendis gibi intihar etmesini istemeyiz ama en azından kaybedilen işçilerin acısını yüreklerinde hissetmeleri, “Aşırı kâr hırsı bizi bu noktaya getirdi, gerekli güvenlik önlemlerini alsaydık böyle olmazdı, çok pişmanız” itirafında bulunmaları gerekmez mi?

Bir ülkenin kurtuluşu sadece ekonomisinin düzelmesiyle sağlanamaz.

Kimilerinin vicdanının da içinde oldukları derin komadan çıkması gerekiyor.

HİZMET-KALİTE-GÜVEN

Patlamanın olduğu İzmir-Aliağa’daki fabrikanın internet sitesine baktım.

Yetkili kişiler, çalışma ilkelerini, “Hizmet-Kalite-Güven” diye açıklamışlar.

Tam bir trajikomedi.

Kendilerine sormak gerekir:

Fabrikada iş güvenliği önlemlerini almamış olmayı hizmet mi sanıyorsunuz?

Çalışanlarınızın yanan bedenlerini tabutlar içinde yan yana dizdirmek kalite politikanızın sonucu mudur?

Onlarca çocuğu yetim bırakmak güven anlayışınızdan mı kaynaklanıyor?