CHP’yi 2024’te birinci yapan şey bir program, bir kadro, bir gelecek tasavvuru değil, “Onlar çok uzun süredir orada, biz henüz denenmedik” sözüne halkın verdiği krediydi.
Nereden Nereye

Ödünç sermaye
Ödünç reyler, siyasetteki en değerli ama en al-datıcı sermayedir. Değerli, çünkü bedavaya gelir; aldatıcı, çünkü senin de-ğil. Ödünçtür. Ve ödünç alınan her şey gibi, sahibi bir gün geri ister. Muhalefe-tin üstünlüğü kendi üret-tiği bir erdeme değil, iktidarda olmamanın sağladığı masumiyete dayanıyorsa, o üstünlük yalnızca sen sınanmadığın sürece durur. CHP, 31 Mart 2024’te, “en temiz”, “en ahlâklı” biziz diyerek kurduğu algı üstünlüğüyle kazandı. Sonraki iki yıl da hep beraber o sermayeyi nasıl yaktığını izledik.
Rakamlar tek başına konuşuyor. 2024’ten bu yana İmamoğlu da dâhil 36 belediye başkanı yolsuzluk soruşturmasıyla tutuklandı ya da yargılandı, otuz beşi görevinden uzaklaştırıldı. Dosyalara giren kamu zararı iddiası, rüşvet daha hesaba katılmadan, iki yüz milyar lirayı buluyor. Bu artık münferit bir başkanın kusuru değil, bir partinin geneline etki eden vahim bir tabloya dönüş-müş durumda. Tablonun özeti olacak birkaç olay bile durumu anlatmaya yetiyor.
Ahlak bekçisi komiser
Erdal Beşikçioğlu bir oyun-cuydu. Ekranda yıllarca dürüst komiseri, âdil adamı oynamış, yüzü güvenle özdeşleşmişti. CHP onu 2024’te Etimesgut’a aday gösterirken tam da bunu satın al-dı. Rolüyle kazandığı güveni san-dığa taşıyacaklardı.
Hesap, Ağustos 2026’da ter-sine döndü. Etimesgut Belediye-si’ne yönelik yolsuzluk operas-yonunda Beşikçioğlu gözaltına alındı, tutuklandı. Operasyonda onlarca kişi gözaltındaydı. Suçlamalar: örgüt kurmak, rüşvet, irtikâp, ihaleye fesat, zimmet. Savcılıkta ifade veren bir müteahhit, belediye yöneticilerinin kendi-sinden ruhsat için beş milyon dolar istediğini, başkanın ise iki oto-büs için para talep ettiğini anlattı. İfadeye göre rüşvet ağı İstanbul’a, eski CHP yönetimine kadar uza-nıyordu.
Ama bu dosyanın en çok ko-nuşulan yeri bir yolsuzluk kale-mi değildi. Adli Tıp Kurumu, Beşikçioğlu’ndan alınan kan, idrar ve saç örneğinde esrar tespit etti; test pozitif çıktı. Dahası bu ilk de-ğildi. Aynı isim 2014’te savcılığa “esrar içtiğim için pişmanım, bir daha kullanmayacağım” demişti. Başka bir ayrıntı da çarpıcı…
Beşikçioğlu, Etimesgut’a aday olabilmek için orada ikamet et mek zorundaydı; o da adresini bir belediye meclis üyesinin evine taşımıştı. Orada oturmadan, sırf kâğıt üstünde bir şart tutsun di-ye. Küçük gibi görünen bu detay aslında bütün dosyanın minya-türüdür: kuralın lafzına uy, ruhunu boşalt. Beşikçioğlu, geçenler-de yine pişmanlığını açıkladı: Keşke siyasete girmeseydim!
‘Tilkinin döndüğü dükkân’
Tanju Özcan dosyası tek bir skan-daldan ibaret değil; bir mekanizmanın kendisi. Kronoloji, çarkın nasıl döndü-ğünü açık ediyor. Özcan, Bolu Beledi-ye Başkanı’yken parti yönetimiyle kav-ga etti ve 2023’te CHP’den ihraç edildi. Sebep, “üyelikle bağdaşmayan tutum ve davranışlar”dı. Aradan çok geçme-den, kurultayla değişen yeni yönetim onu affedip geri aldı ve 2024’te yeni-den Bolu’ya aday gösterdi. Seçimi yüz-de 52,90’la kazandı.
Değerlerine uymadığı için kovduk-ları adamı, iki yıl sonra “kazanabilir” diye geri aldılar. Döngü 2026’da tamamlandı:
Özcan bu kez irtikâptan, yani görevi kötüye kullana-rak zorla çıkar sağlamaktan gözaltına alındı, tutuklandı, görev-den uzaklaştırıldı. Daha sonra CHP’nin yeni yönetimi tarafından kesin ihraç talebiyle disipline sevk edilen tutuklu Bolu Belediye Başkanı Tanju Özcan, CHP üyeliğinden istifa etti.
Aynı isim önce “bize uymuyor” diye atılıyor, sonra “bize la-zım” diye alınıyor, sonra bir yolsuzluk suçlamasıyla düşüyor. Bu, “ne olursa olsun kazanalım” mantığının en açık örneği.
Ters dönen namlu
Yeni çağın bizlere armağanı, hiç-bir şekilde yok olmayan dijital mesaj-dır. Söz uçar demişler ama ekran ça-ğında söz de yazı da uçmuyor, kaydı kalıyor.
İzmir’in Menderes ilçesinde Bele-diye Başkanı İlkay Çiçek hakkında açı-lan rüşvet soruşturmasında savcılık dosyasına giren yazışmalar, bir suçla-madan çok bir övünme tatmini gibiydi. Sevgilisine para fotoğrafı gönderdik-ten sonra gelen “neden para gönderi-yorsun” sorusuna cevabı şuydu: “Ben yürüyen parayım bebeğim. Ben muhtarlıktan gelmeyim. Her işin karşılığında para alırım. Ben para almaya alışkınım aşkım.” Kendini nasıl koruduğunu ise ayrı bir mesajda anlatıyordu: “Ben bulaşmıyorum, bütün işleri başkaları üzerinden yürütüyorum. Bu salakları kullanıyorum, herkes beni salak sanıyor ama ben akıllıyım.”
Belediye tarafı bu yazışmaların “yapay zekâ ürünü bir kumpas” olduğunu söyledi. Bugün sahte metnin, sahte sesin kolayca üretildiği bir çağda bu ihtimal artık her dosyada masada. Ama mesajların gerçek olup olmamasından bağımsız bir olgu ortada duruyor. Yıllarca iktidarın ses kayıtlarını, dinleme kasetlerini, çarşaf çarşaf belgelerini kendi kampanyasının kalbine koyan bir siyaset dili, şimdi aynı türden bir dijital belgeyle kendi adamı nı savunmak hatta “bu sahtedir” demek zorunda. Rakibini vurduğun silah eline döndüğünde, o silahın büyüsü biter. Çünkü artık herkes “belki bu da sahtedir, belki o da gerçekti” diyebilir. Ahlâkî üstünlük iddiası da içi boş bir balona döner.
Ödünç itibar
Muhalefetin gücü yalnızca partiden gelmiyordu. Etrafında bir “iyi insanlar” hâlesi vardı: ün-lüler, sanatçılar, hayırseverler. Si-yasetin diliyle konuşmayan ama muhalif duyguyu taşıyan, parti-nin ulaşamadığı kitleleri konso-lide etmeye yarayan yüzler. Akıl-lıca bir stratejiydi. Siyasetçiye güvenmeyen vatandaş, “örnek” bir insan olan ünlüye güvenirdi.
Bu hâlenin en sevileni, AH-BAP’ın kurucusu Haluk Levent’ti. Depremde, afette “devletin yapa-madığını yapan adam” imajıyla neredeyse eleştirilemez bir yere çıkmıştı. 15 Temmuz 2026’da tutuklandığında muhalif kamuoyu sarsıldı.
Olayı büyük ölçüde Haluk Levent’in kendisi anlattı. Kumar tutkusu olduğunu, “usulüne uygun olmayan borçlanmalara gir-diğini” kabul etti. Derneğin parasını kullandığını inkâr etmedi; sadece bunun “çalmak değil, borç almak” olduğunu söyledi. “Aldım ama yerine koyacaktım.” Denetim gelmeden kapatırım diye düşünmüştü.
Buradan sonrası nettir, izah gerektirmez. Bir hayır kurumu-nun kasası, sahibinin özel kredi limiti değildir. “Alıp yerine koymak” niyeti, kamuya emanet edil-miş parayı kumar masasına sür-menin mazereti olamaz.
Ve mesele Haluk Levent’in şahsî çöküşünden ziyade o günlerde kurulan bütün o “devlet değil, biz” anlatısını çökertmesinde. Hatırlayın: 2023 depreminin ardından, AHBAP’ı destekleyen, medyanın her imkânıyla parlatan bir kesim, devlet kurumlarını AFAD’ı, Kızılay’ı yıpratıp “yardım yapacaksan buraya yap” diye tek adres göstermişti. Sonra o bölgede yerel seçim oldu ve depremze-de şehirlerin çoğu AK Parti’ye oy verdi. İşte o an maske düştü. AH-BAP’ı göklere çıkaran ünlüler de onlara uyan vatandaşlar da “deprem bölgesine yaptığımız her şe-ye rağmen gidip falanca partiye oy verdiler, öyleyse bunlara müsta-hak” diyerek resmen depremzedeyi suçladı. Yani mesele yardım et mek değildi; yardımın siyasi bir teşekkür olarak geri dönmesiydi. İki tablo üst üste gelince manzara netleşiyor. Bir yanda, mil-yonların “temiz” bildikleri için para yatırdığı derneğin kurucu-su, o parayı kumar için kullandığını kendi ağzıyla söylüyor. Öbür yanda, o derneği “devletin alternatifi” diye pazarlayanlar, bekledikleri oyu alamayınca depremzedeye sövüyor.
Aynı zihniyetin en dehşet cümlesi, Ekrem İmamoğlu’nun gözaltına alındığı gün Saraçhane’deki kalabalığa eşi Dilek İmamoğlu’nun ağzından saçıldı. Dilek İmamoğlu, gözaltındakileri sayarken şunu dedi: “Kent Lokantası sayesinde et yüzü gören emekli gözaltındadır.” Bu kibir dağından söylenen laf herkesi şoke etti. Bir belediyenin ucuz yemek hizmeti, emekliye bahşedilmiş bir lütuf gibi anlatılıyordu. Oysa Kent Lokantası o emeklinin ödediği ver-giyle kurulan bir kamu hizmeti; ona “et yüzü gösteren” bir efendi değil, ona hizmet etmekle yükümlü bir belediyedir. Kamu hizmetini bir cömertlik gibi sunup karşılığında minnet ve tabii oy beklemek: Halka yapılan işi, halka yapılmış bir iyilik sanmak.
İşte muhalefetin “biz iyi insanlarız” üstünlüğünün gerçek zemini buydu: Yardımı bir erdem değil, bir yatırım; şükranı bir hak; oyu da faturanın ödenmesi sayan bir zihniyet. Böylesine kibirli bir topluluk, iflas etmeye mahkumdur.
Görünmez el
En ağır darbe, çoğu zaman görünmeyen elden gelir. Onu an-lamak için, Türkiye’nin son ya-rım asrına sinmiş Fetullahçı Te-rör Örgütünün çalışma mantığını doğru okumak gerekir.
FETÖ’nün siyasi partisi yok-tur; sadece o an işine yarayan taraf vardır. Örgüt, geçmiş hü-kümetlere yakın görünerek mu-halefeti köşeye sıkıştıracak konularda uzun soluklu algı operasyonları yürüttü. O yıllarda tar-tışılan pek çok belge, kayıt, gizli tanık, bugün geriye bakınca gö-rülüyor ki büyük ölçüde bu ya-pıya bağlı kişi, kurum, medya ve bürokrat eliyle piyasaya sürül-müştü. Sonra iktidarlar değiştikçe, saf değiştirdi. Ve aynı makine ters yönde çalışmaya başladı
Bu örgütün değişmeyen tek kuralı vardır: O an kimin yanında duruyormuş gibi görünüyorsa, uzun vadede onu yıpratır. Sadakat değil, fayda esastır. Kime sarılırsa, sarıldığı yeri lekeler.
Bugün aynı mantık Yeni Parti üzerinden tekrar ediyor. Mut-lak butlan kararının ardından Özgür Özel ve ekibi CHP’den ayrılıp yeni bir parti kurunca, yurt dışındaki firari FETÖ isimleri bu ye-ni yapıya açık destek verdi. Tarık Toros yeni partinin kuruluşunu “her şey planlandığı gibi, ana muhalefet olduk” diye sahiplen-di. Kırmızı bültenle aranan Emre Uslu “Özgür Özel’in partisini alkışlıyorum, destekliyorum” dedi. Cevheri Güven, “CHP bitti, adını bile anmayın” diye akıl verdi.
Nitekim iş öyle bir yere geldi ki, göreve dönen Kılıçdaroğlu bile bir televizyon programında yurt dışındaki eski FETÖ’cülerin Özel ve ekibini desteklediğini söyledi; “FETÖ, Özel’i mi destekliyor?” sorusuna “Evet, destek veriyorlar” dedi.
İşte kırılmanın özü burada. Yıllarca “asıl FETÖ mağduru bi-ziz” diyen bir gelenekte, bu en ağır itham artık bizzat kendi eski liderinin ağzından ediliyordu. Daha önce rakibini suçladıkları du-ruma kendileri de düşünce, “biz temiziz” demeleri karın gurultu-sundan öteye geçmez.
Paranın trafiği
CHP’li belediye başkanlarının da suçlandığı rüşvet, irtikap gibi durumlarda paranın izini takip etmek doğru sonuca varmanın en kolay yolu. Bu yüzden çoğu davanın temelinde Mali Suçları Araştırma Kurulu (MASAK) raporları var.
Bu davaların sonuca bağlanan en yakın örneği Antalya Ma-navgat. Belediye başkan yardımcısı, makam odasında, bir iş insanının masaya bıraktığı baklava kutusunu alırken suçüstü yakalandı; kutunun içinde tabii ki tatlı değil, 110 bin euro vardı. Mahkeme kararını verdi: Belediye Baş-kanı Niyazi Nefi Kara’ya örgüt yönetmekten, rüşvetten, zimmetten, irtikâptan kırk beş yıl; baklava kutusunun sahibi yardımcıya kırk yıl hapis cezası verildi. Kara, daha yargılama sürerken CHP’den istifa etmişti ama istifa, kararın mürekkebini silmiyor.
İkinci olay da Antalya’da. Büyükşehir Başkanı Muhittin Böcek, bele-diyenin iştiraki üzerinden yürüyen yolsuzluk soruşturmasında 2025’te tutuklandı. 2026 baharında, etkin pişmanlıktan yararlanmak için savcılığa ağır ifadeler verdi: 2024 seçimleri öncesi adaylığının para karşılığı verildiğini, oğlunun genel merkeze sırt çantasıyla 1 mil-yon euro taşıdığını, Manisa’da yine bununla bağlantılı 950 bin euro teslim ettiğini, Özel’e 200 bin dolar verildiğini, İmamoğlu’nun kendisinden 15 milyon euro istediğini öne sürdü.
Böcek’in bu suçlamaları, CHP mutlak butlan iddianamesindeki “delegelere parayla, adaylık vaadi” isnatlarına uyması açısından ayrıca önemli.
Üçüncü örnekte Uşak var. Be-lediye Başkanı Özkan Yalım, 27 Mart 2026’da rüşvet, irtikâp ve ihaleye fesattan tutuklandı. Dos-yanın iki yüzü var ve ikisi de epey ağır.
Birinci yüzü, gözaltının ken-disi. O sabah Ankara’da bir otel odasına giden ekiplere, Yalım kapıyı belinde havluyla, üstü çıplak açtı; görüntüler kamuoyuna düş-tü. Odada yanındaki 21 yaşındaki kişinin, otelde kaydı olmadığı halde Uşak Belediyesi’nin maaşlı çalışanı olduğu ortaya çıktı. Burada hukuki bir sonuç aramaya gerek yok. Bir belediye başkanının, kendi bordrosundaki bir kadın-la bu tabloda görülmesi, nereden bakarsan bak bir ahlâk meselesidir ve muhalefetin dilinden düşürmediği “örnek, ilkeli insan” iddiasının tam karşısına düşer.
İkinci yüzü daha soğuk: ha-yalet personel. Yalım’a ait otel, restoran ve eğlence işletmelerinde çalışanlar, aynı anda belediye kadrosunda maaş alıyordu. Kamu zararı yaklaşık 16,8 milyon lira.
Ama Yalım’ın genel merkeze uzanan asıl çarpıcı yanı, etkin pişmanlık ifadesinde çıktı. Yalım’ın iddiası açıktı: Genel Başkan Özgür Özel’in makam aracının VIP dönüşüm masrafı “170 bin euro artı KDV” Uşak Belediyesi’nin şirketi üzerinden ödenmiş, bu da “genel başkanın talimatı” denilerek istenmişti. Bu iddia tüm-den reddedilmedi.Özgür Özel, “Özkan Yalım’ın üç yüz kadar Mercedes TIR’ı ve firmada özel indirimi vardı; parti araba alırken ‘aracı en güzel burası yapıyor, ben yaptırayım size’ diye bu indirime aracılık etmiş” diyerek kendini savundu.
Bu tartışmayı en manidar biçimde bir başka CHP’li bitirdi. Mutlak butlanla göreve dönen Kılıçdaroğlu, Özel döneminde kullanılan bu araçları Genel Merkez’in önüne çıkardı ve üzerlerine “haram parayla alınmıştır” notuyla satışa koydurdu. “Bu araçlara binmem, parası CHP kasasına giremez” dedi.
Ne olursa olsun kazanalım
Bütün bu dosyaların altında tek bir yapısal arıza yatıyor: aday seçme ve kadro üretme mekanizmasının çökmesi. Su, kabına göre şekil alır derler; parti de kadrosuna göre. CHP’nin son iki yılı, bu kabın nasıl sızdırdığının kaydı oldu. İhraç edilip geri alınan, geri alınıp tutuklanan başkanlar. Seçilmiş belediye başkanlarının doğrudan en büyük rakip AK Parti’ye geçmesi…
31 Mart 2024’ten bu yana CHP’den ayrılan başkanların çoğu doğruca AK Parti’ye geçti. Aydın’da Özlem Çerçioğlu, Afyonkara-hisar’da Burcu Köksal, İstanbul’un Ankara’nın ilçeleri ve diğerleri. “Ne olursa olsun kazanalım” diye toplanan kadro, “ne olursa olsun kazanan tarafta olalım” diye dağılır.
Ve bu mantığın vardığı son nokta, itiraf gibi bir cümlede gel-di. Belediyeler dosya dosya sarsılırken, CHP’nin hukuktan so-rumlu genel başkan yardımcısı Gül Çiftçi, başkanlar için bir “do-kunulmazlık” formülü önerdi: milletvekillerindeki gibi, seçilmiş belediye başkanları da suçüstü hali ve kesinleşmiş mahkeme kararı dışında görevleri boyunca dokunulamaz olsun. Cümleyi tam da baklava kutusunda suçüstü yakalanan, otel odasında bordro-lu çalışanıyla basılan isimlerin gölgesinde okuyun. Bir parti, “temizlik” bayrağıyla geldiği yerden, “başkanlarımıza dokunulmasın” demeye gelmişse, o bayrak çoktan yere düşmüş demektir.
Asıl kırılma
CHP’nin ahlâkî üstünlük id-diasını yalnızca yolsuzluk dosya-ları aşındırmadı. Asıl darbeyi, ku-ralla ve usulle kurduğu sorunlu ilişki vurdu.
18 Mart 2025’te İstanbul Üni-versitesi, aralarında Ekrem İma-moğlu’nun da olduğu yirmi se-kiz kişinin diplomasını “yokluk ve açık hata” gerekçesiyle iptal etti. Sonucu ağırdı: Cumhurbaş-kanı adayı olmanın şartlarından biri lisans mezuniyetidir; iptal, İmamoğlu’nun adaylık zemini-ni doğrudan sarstı. Kararın siyasi mi hukuki mi olduğu ayrı bir tartışma. Ama muhalefetin en güçlü ismi, bir usul tartışmasının içine sıkıştı.
İmamoğlu, bu fırtınanın ortasında 23 Mart 2025’te ön seçim-le alelacele cumhurbaşkanı adayı ilan edildi ve aynı gün tutuklandı. Bir parti, bütün geleceğini tek bir isme bağlamış ama o ismin önündeki hukuki engelleri çöze-memişti.
Son olarak da mutlak butlan şoku geldi. 21 Mayıs 2026’da Ankara Bölge Adliye Mahkemesi, 2023 kurultayını hükümsüz saydı; Özel yönetimi tedbiren uzak-laştırıldı, Kılıçdaroğlu göreve ia-de edildi. Ama asıl sarsıcı olan karar değil, dayandığı iddianameydi. İddiaya göre kurultayda kimi delegeye oy karşılığı para verilmiş, kimine belediye başkanlı ğı ve meclis üyeliği adaylığı vaat edilmiş, delege yakınları CHP’li belediyelerde işe yerleştirilmiş, market kartları dağıtılmış, dele-gelerden kullandıkları oyun fotoğrafı istenmişti. Ve bütün bunla-rın, kurultay divan başkanı sıfatıyla İmamoğlu’nun organizesinde yapıldığı öne sürüldü.
Ne olursa olsun kazan... Kendi kurultayını, kendi genel başka-nını seçerken bile bu gölgeye düşen bir parti, “temiz siyaset” sö-zünü nasıl taşıyabilir?
‘Operasyon’ diyenlerin görmediği
Bütün bu dosyalara hazır bir cevap var: “Hepsi siyasi ope-rasyon. İktidar yargıyı muhalefeti yıpratmak için kullanıyor.” Ne var ki iddia tek bir gerçeğe çarpıp çatlıyor. Kurultayı hükümsüz kılan, partiyi bugünkü krize sürükleyen mutlak butlan sürecini iktidar başlatmadı. CHP’liler başlattı. Davayı açan, partinin eski Hatay Büyükşehir Belediye Başkanı Lütfü Savaş’tı; fitili ateşleyen ilk başvuru yine parti içinden, Bursa’dan geldi. Savaş’ın kendi ifa-desiyle amacı, “partinin üzerindeki şaibeyi kaldırmak”tı.
Bir sürecin siyasi kullanıma açık olması, o dosyaların içindeki ikrarları, suç üstüleri, mahkûmiyetleri silmez. “Operasyon” de-mek, “o hâlde ortada hiçbir şey yok” demek değildir.
Heyecanın söndüğü yer
Gelinen noktayı en iyi anla-tan şey bir sessizliktir.
İmamoğlu 19 Mart 2025’te tu-tuklandığında ülke ayağa kalk-mıştı; sokaklar, mahkeme sa-lonları doldu. İmamoğlu “bunlar tırıvırı, hepsi geçecek” diyerek moral pompalıyordu. Aradan ge-çen sürede iddianame büyüdü, duruşmalarda yüzleşmeler baş-ladı ve işler tersine döndü. Halkın bu sürece duyduğu heyecan gitgi-de söndü.
Duruşma salonlarında yaşananlar gerçekten ibretlikti. Ağustos 2026’daki on üç saat süren bir duruşmada İmamoğlu, sanık san-dalyesinden kalkıp bir başka sanığı, müteahhit Muzaffer Beyaz’ı bizzat çapraz sorguya çekti. Konu, iddianamede aklama kapsamında sayılan Meydan Yakuplu projesiydi: Beylikdüzü’nde, Çuhadaroğlu ailesinin belediyeye “pazar yeri ve kültür merkezi yapılsın” şartıyla bağışladığı arazinin yanında yükselen, yüz konutlu, otuza yakın dükkânlı bir yapı. İtirafçı Âdem Soytekin’in ifade-sine göre projenin gerçek sahibi Beyaz ile İmamoğlu’ydu; 15 dük kânın bir araç kiralama şirketi üze-rinde göründüğü, kira gelirleriyle İmamoğlu adına Tuncay Yılmaz’ın ilgilendiği öne sürülüyordu.
İmamoğlu sorularıyla bunu bir baskı hikâyesi değil, sıradan bir ticari alışveriş olarak resmetti. “Zorlama var mı burada size?” diye sordu. Beyaz “zorlama yok” de-di; “devredebilirsiniz demiştiniz, devrettik, bir sorun yok.” Sonra sahne, hukukun değil, bir mahalle hesaplaşmasının diliyle kapandı. İmamoğlu, Beyaz’ın alamadığı daireleri hatırlatıp “bana niye gelip demedin ki benim iki daire alaca-ğım var?” sonunda o cümleyi sordu: “Hakkını helal ediyor musun?” Beyaz “ediyorum” dedi. İmamoğlu “benden de helal olsun” deyip teşekkür etti.
Bu sahnenin tuhaflığı ortada. Halka bağışlanmış bir arazinin çevresinde dönen, dükkânların ki me kaldığının tartışıldığı, savcılığın “aklama” dediği bir dosya, iki adamın karşılıklı “hakkını helal et” demesiyle kapanıyormuş gibi yapılıyor sanki mesele Beyaz’ın kişisel alacağıymış, sanki da-ireler helalleşince kamu zararı da helalleşecekmiş gibi. Oysa kim-se Beyaz’a “hakkını helal et” diyemez; çünkü tartışılan hak Be-yaz’ın değil. O arsayı bağışlayan halkın, o dükkânların kime ait olduğunun hesabı, iki kişinin gönül rızasıyla kapatılamaz. Bü-tün dosyanın altındaki zihniyet bu tek sahnede: kamuya ait ola-nı, ahbaplar arasında halledilecek bir mesele sanmak. Bir dükkâ-nı, bir araziyi, bir kira gelirini “aramızda hallederiz” diye görme alışkanlığı.
Ve o gün “aramızda hallederiz” diline gelmeyen sanıklar da oldu. Yakuplu’da inşaatını 2018’de bitiren Cemal Üneş, iskân dos-yası bekletilirken İmamoğlu’nun kendisinden seçim için 500 bin lira istediğini öne sürdü. İmamoğlu yüzüne karşı sordu: “Cemal Abi, emin misin, ben senden para istedim yani?” Üneş geri adım atmadı: “İstedin başkanım, eminim.” Dahası, ödeyecek durumu olmayınca başka birine yönlendirildiğini ve “onunla beş tane se-net” yaptıklarını söyledi. Yani anlatılan tabloda rüşvet peşin bile değil, senede bağlanmış, takside yayılmıştı. İmamoğlu’nun “Al-lah yardımcın olsun” sözüne Üneş’in cevabı celseye damga vur-du: “Benim değil, senin yardımcın olsun. Ne diyelim yani?”
Bir başka sanık, Mustafa Keleş, İmamoğlu’nun kendisinden villa istediğini ileri sürdü. İmamoğlu bu kez helalleşmedi, “güzel bir hikâye yazdın, seni esefle kınıyorum” diye çıkıştı. On sekiz yıllık ortağı Seyfi Beyaz ise West Side projesinde iskân için 3,5 milyon liralık çek ödendiğini, verilen daire ve dükkânların “rızâen verilmediğini, devir yapmasak iskânı vermezlerdi” diyerek kabul etti.
İmamoğlu cephesi bir buçuk yıl boyunca tek bir dille konuş-tu: “Ortada delil yok, bunlar savcının masa başında kurduğu fa-razi bir senaryo.” Bu dilin bir gücü vardı; çünkü karşınızda somut bir insan değil, bir iddianame metni olduğunda, “kurgu” demek inandırıcı durur. Soyut suçlamaya soyut cevap yeter. Ama duruş-malar sanıkların yüzleştirilmesi aşamasına gelince o zemin kaydı. Karşısına, tarih vererek, senet sayısı vererek, buluşma yeri.
Sermaye niye yandı?
CHP, iktidarın “yıpranmışlığından” devşirdiği üstünlüğü kendi kalıcı erdemi sandı; onu koruyacak mekanizmaları kur-maya yanaşmadı. Ödünç alınan sermaye harcandı, geriye boş bir kasa bir de cevaplanması gereken şu soru kaldı:
Mutlak butlanın ardından Özgür Özel ve ekibi CHP’den ayrılıp yeni bir parti kurdu. 103 yıllık bir partiyi, “ne olursa olsun ama yeter ki kazanalım” mantığıyla, birkaç yıl içinde kurultayı hükümsüz kılınan, beledi-yeleri dosya dosya sarsılan, kadrosu bir bir rakibe akar hâle gelen ekip şimdi aynen o yeni partinin başında. Koca bir partiyi bu kadar kısa sürede enkaza çeviren bir yö-netim anlayışı, sıfırdan kurulan bir partide görev alınca halka güven verir mi? Bir binayı çökerten müteahhit, yeni binanın da proje-sini çizerse, o kapıdan kim gönül rahatlığıyla girer?
Ahlâki üstünlük bir kez ödünç alınıp yakılabilir. Ama aynı zihniyet, yeni bir tabelayla aynı sermayeyi ikinci kez ödünç almaya kalktığında, seçmenin hafızası artık o kadar boş değildir. Emanet atın menzili kısadır; emaneti korumayan da yolun yarısında iner.



