Niyeyse kimi zaman sorgulanmaması gereken şeyleri -sanki maharetmiş gibi- sorgulama gereği duyuyorum.
Olan Yine Biz Gariplere Olacak

“Sanki üzerime vazifeymiş gibi” diyeceğim ya, sanki biraz da vazife.
Vazife, çünkü biz gazeteciyiz ve -kamuyu ilgilendiren bir durum varsa- durumdan vazife çıkarırız.
Elbette vazifeyi çıkarırken de ince eğirip sok dokuruz.
Dokunur!
Dokunması gerekir!
En azından ben öyle yapıyorum!
Ben öyle yapıyorum, ama kendime göre yapıyorum!
Kendi doğrularıma göre!
Ahlâki yapıma göre!
Hatta ne kadar açgözlü olduğuma göre yapıyorum.
Ne kadar açgözlü olmadığımı da biliyorum elbette!
En çok da ne kadar açgözlü olduğuna göre yapıyor olanlar, maalesef benim gibi açgözlü değiller.
Benim gibi açgözlüler açtır ve onların niyeti karınlarını doyurmaktır.
Oysa bu FON soygunu hiç de öyle değil gibi görünüyor!
O çok daha başka bir şey.
Onun için diyorum ki İki türlü açgözlü vardır.
Bunlardan birincisi paraya tamah ettikleri için FON soygunu yapanlardır ki onların karınları tok, gözleri açtır.
Karınları doyar ama gözleri doymaz.
Sürekli kazanmak isterler maalesef.
Peki bu işin sonu var mı?
Bu işin sonu yok.
Bu işin sona doğru giden bir yolu var mı?
Var.
Bugünlerde biz de bunu yaşıyoruz işte.
Parayı çok seven açgözlülerin para sevdaları onları ne hale getirdiğini gösterirken…
Kamuoyunda ifşa olurlarken…
Makam ve mevkilerine bakılmaksızın -özellikle ve öncelikle de kamuoyu baskısıyla- vip kapısından girerek ifade verirlerken…
Daha sonraları da normal suçluların girdikleri kapılardan girerek gazetecilerin meraklı sorularına cevap veremeyecek kadar ‘Ben masumum’ demeyi aklına bile getirmedikleri…
Getirmeyecekleri…
Hatta böyle bir durumla karşılaşabileceklerini rüyalarında görseler de inanmayacakları durumla öyle bir yüzleşiyorlar ki onların o yüzleri bir daha topluma nasıl bakarlar onu bilmem.
Ne masumiyet karineleri kaldı ne başka bi şeyleri.
Onları ne biz gazeteciler…
Ne de bu millet o hale getirdi. Onları bir türlü doymak bilmeyen aç oluşları getirdi.
Ben öyle olduğuna inanıyorum.
Şu küçücük kafam ve daracık dünyamda böyle düşünüyorum.
Bu Fon vurgununu yapanlar, insanın yüzüne bakılamayacak kadar yanlış iş yapmışlardır.
Pekâlâ, şimdi adalet yerini nasıl bulacak?
Bulacak mı?
Mağdur olanların mağduriyetleri mi giderilecek mi, yoksa o böyük adamların itibarları mı onarılacak?
Suçlu olarak görülenler…
Şirketlerine kayyım atananlar masumiyetlerini ispat edebilecekler mi göreceğiz!
Yoksa “Bütün bunların hepsi de bile isteye bugünlere taşınmış olabilir mi?” diye de kendime sormuyor değilim hani!
Elbette daha bir-iki gün önce kendisine kayyım atılan Sözcü Tv. elbette bunların dışında.
Belki de bu itibarlı(!) insanlarla ilgili daha fazla konuşulmaması için bir bahane üretilerek -gündem değiştirilmesi- niçin olmasın, diye de aklıma gelmiyor değil hani.
Şimdi de pirincin taşı ayıklanmaya çalışılsa da medet başka yerlerden aranıyormuş gibi görünüyor.
İş öyle bir noktaya geldi ki o pirincin taşı ayıklanabilir mi inanın ona bile aklım ermiyor.
İktidar, “Nereye kadar giderse gitsin, peşi bırakılmayacak” diyor ya, işte o beni korkutuyor.
Benim bildiğim bu işin sonunun hiç de hayır olmayacağıdır!
Her zaman olduğu gibi olan, yine bu garip insanlara olacak!
Hep öyle oluyor çünkü.
Hele de bu iktidar döneminde!


