Raşit Hoca, Hocam, Arkadaşım…

Bir seriye dönüşen dünyanın seçimleri yazılarıma ABD’deki ara seçimle, dünyanın seçimleri söz konusu olduğunda “ana seçim” de diyebileceğimiz bir seçimle devam etmek için bilgisayar başına oturdum. Kısacık bir mesaj gelip yüreğime saplandı: Raşit Hoca’yı kaybettik!

Önümdeki seçim notları karardı, gözümün önündeki her şey silindi. Helga ile acı bir “Offff!” çekerek “Son günlerinde yeterince yanında olabildik mi?” sorusunun altında ezilirken dalıp yıllar öncesine, ODTÜ’de bir sınıfta, bir dersin sonunda yaşadığım hayatımın en paha biçilmez deneyimine gittim.

Utanıyorum ama gazeteciyim kitabıma ÖNSÖZ DİYE… yazdığı satırlarda, aynı zamanda doktora tez hocam da olan Prof. Dr. Raşit Kaya da unutmamış, aktarmıştı o anı: “Kitaba önsöz yazmayı kabul edişimdeki en önemli etken sanırım bir hazzın paylaşılması duygusu oldu. Bu, benim için de, bir bakıma gerekli bir meydan okuyuşun, hesaplaşmanın noktalanmasıydı. Yıllar önce, bir ders yılının son günlerinde, lisans öğrenimini bitirmek üzere olan öğrencim Doğan’a akademik kariyer hakkında ne düşündüğünü, üniversitede kalmak isterse yardımcı olabileceğimi söylemiştim. Yanıtı isyan ettiriciydi: ‘Çok isterdim, ama imkansız. Benim güvenlik soruşturmasından geçmem mümkün değil.’ Doğan’ın 12 Eylülzedeliğinin akademik kariyer yapmasına engel olmasına çok üzülmüştüm. Ama ondaki mücadele azmi bugün bize bir ‘inadına başarı’nın hazzını yaşatıyor.”

Raşit Hoca binlerce öğrenci yetiştiren, öğrencileri çoktan hoca olmuş, alanının en önemli değerlerinden, “Hocaların hocası” bir akademisyendi. Benim için bir “hoca”dan çok daha fazlası olmasına giden yol, uzun Mamak yıllarından sonra, Hoca’dan o sınıfta duyduğum sıcacık dokunuşuyla başladı.

Sonra doktora tez danışmanım oldu. Akademik hayatımın her adımında vardı. ODTÜ’de onunla birlikte Medya ve Kültürel Çalışmalar master programının kuruculularından olmaktan, orada birlikte dersler vermekten, üniversitedeki odasını paylaşmaktan hep onur duyacağım.

Ama Raşit Hoca hocam olmaktan çok fazlasıydı. Dostumdu, arkadaşımdı. Çocuklarımın büyümesini günü gününe takip etmeyi hiç aksatmayan bir “hoca/amca”ydı. Çocukları öyle çok severdi ki, her birimizin çocuğunun serüvenini yakından takip etti.

Son ziyaretimde, ki bir hafta kadar önceydi, üniversiteden arkadaşlarımız Fahriye ve Yılmaz’ın kızlarıyla yaptığı sohbeti, “Şu sandalyede oturdu” diye göstererek dakikalarca anlattı. Her sohbetimizin bir yerinde mutlaka “Anadilini benim odamda öğrendi” dediği Toprak’ı sorar, Ekin ve Toprak’ın başarılarıyla bizler kadar gurur duyardı.

Bir sosyalistti Raşit Hocam. Bu dünyadan göçene kadar da o çizgisinden milim sapmadı. Yurtdışındaki sosyalist öğrenci örgütlenmeleri içinde önemli görevler almış, Fransa Türk Öğrenci Birliği (FTÖB) yöneticiliği yapmış, Türkiye İşçi Partisi’nin militanı olmuş, akademik birikimiyle toplumsal sorumluluklarını birbirlerinden hiç ayırmamış bir aydındı.

Öğrencileri, onun her dersinde, hemen herkesi tanıyan, hemen her tarihsel olayın bir yerinde bulunmuş hâldeki anlatımlarından etkilenirlerdi. Hoca’nın anlattıkları yaşadıklarıyla harmanlanmış şeyler olurdu çoğu zaman.

68 rüzgârının hâlâ estiği yıllarda doktora için gittiği Paris’te o kadar çok tarihsel olayın içinde yer almış ve o kadar tarihsel kişilikle yolu kesişmişti ki, son kitabı olan Fransa’da Okumak Fransa’yı Okumak’ın yayına hazırlanma sürecinde okuduğum her satırdan etkilenmiştim.

Yazmaktan hiç vazgeçmedi Raşit Hoca. Fırsat buldukça BirGün’e yazılar gönderdi. Bir hafta kadar önceki sohbetimizde “Her gün not almaya devam ediyorum ama artık notları düzgün alamıyorum” diye yakınmıştı.

Bir dahaki ziyarete Tarık’ın yaptığı pizzalarla geleceğimizi söyleyerek ayrılmıştım hocamdan.

O ziyaret olamadı. Dün, kalmakta olduğu yaşlı bakımevinde, kahvaltı hazırlanırken gidivermiş Raşit Hocam. Öylece, sessiz… Bugün öğle namazından sonra Cebeci Asri Mezarlığı’ndan uğurlayacağız onu.

O kadar çok insana dokundu, her birimizin üzerinde öyle derin izler bıraktı ki, asla unutulmayacak!