Toros Korkmaz: 'Üçüncü Yol' İttifakı, Türkiye'nin Demokratik Ve Eşitlikçi Geleceğinin Kurucu İradesi Olma Potansiyeli Taşıyor

Türkiye’nin yalnızca bir hükümet krizi veya siyasal tıkanma yaşamadığını hatırlamak gerekiyor. Ülke; derin bir bölüşüm krizi, ekolojik yıkım ve toplumsal çözülme süreciyle karşı karşıya bulunuyor. Bu sistemik krizin, sağ siyasetin neoliberal veya milliyetçi türevleriyle aşılması zor görünüyor.

Zafer Partisi veya İYİ Parti gibi yapılarla kurulacak bir ortaklık, YENİ Parti’yi bu yapısal krizin bir parçası haline getirme riski taşıyor. Çıkış yolu ise sermaye egemenliğine, aşırı merkeziyetçiliğe ve milliyetçi dışlama mekanizmalarına karşı net bir tutum alan sol ve sosyalist güçlerle yan yana durmaktan geçiyor.

Yakın dönem dünya siyaseti, otoriter blokların ancak geniş, çoğulcu ve emekten yana bir toplumsal cepheyle geriletilebileceğine dair önemli örnekler sunuyor. Brezilya’da Lula’nın elde ettiği seçim başarısı bu açıdan dikkat çekici bir örnek oluşturuyor.

Lula, aşırı sağcı Bolsonaro iktidarını geriletirken milliyetçi veya dışlayıcı kliklere yönelmek yerine toplumun en alt katmanlarını, yerlileri, işçileri, sosyalist hareketleri ve dışlanan kimlikleri kapsayan çoğulcu bir ittifak mimarisi inşa etti. Lula deneyimi, kapsayıcı bir toplumsal barış programının egemen medyanın ürettiği korku duvarlarını nasıl aşabileceğine dair güçlü bir referans sunuyor.

DEM Parti ve sosyalist güçler, Türkiye’nin yerli, özgün ve örgütlü toplumsal dinamikleri arasında yer alıyor. Kürt emekçilerinin yoğunlaştığı fabrikalarda, büyük şehirlerin çeperlerinde, tarım alanlarında ve kadın hareketinde organik karşılıkları bulunuyor.

YENİ Parti’nin, egemen medya anlatılarının yarattığı konforlu milliyetçi yanılsamayı geride bırakarak çoğulcu ve demokratik bir ittifak mimarisine yönelmesi tarihi bir fırsat yaratabilir. DEM Parti ve sosyalist güçlerle kurulacak bir “Üçüncü Yol” ittifakı, Türkiye’nin demokratik ve eşitlikçi geleceğinin kurucu iradesi olma potansiyeli taşıyor.

Sonuç olarak YENİ Parti, siyasi tarihindeki yerini iki tercihten biriyle belirleyecek gibi görünüyor: Ya milliyetçi statükonun sınırlarına çekilerek etkisiz bir siyasi aktöre dönüşecek ya da dünyada Z kuşağının demokratik ve eşitlikçi taleplerle öne çıktığı bu dönemde, iktidara gelmesi muhtemel sahici bir toplumcu muhalefetin parçası olacak.

Toros Korkmaz’ın yazısı