Turizmin 4 İlçesi De İl Olmayı Hak Etmiyor Mu

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin 19 ilçenin daha il statüsüne kavuşturulması yönündeki önerisi, Türkiye’nin idari yapılanmasını yeniden tartışmak açısından önemli bir fırsat yarattı.

İş dünyasının tanınmış isimlerinden Kemal Çolakoğlu aradı ve şöyle dedi:

“Türk turizminin lokomotifi olan dört ilçemiz de il olmayı hak ediyor.”

Hangi ilçeler bunlar?

Çeşme, Kuşadası, Bodrum ve Marmaris...

Bahçeli’nin öneri listesinde Alanya ve Fethiye gibi önemli turizm merkezleri de vardı.

Çolakoğlu, bu dört ilçenin de aynı çerçevede değerlendirilmesi gerektiğini düşünüyor.

Ve benim de altına imzamı atacağım şu değerlendirmeyi yaptı.

“Bu dört merkez, artık bağlı bulundukları illerin turistik ilçeleri olmanın çok ötesine geçti. Uluslararası tanınırlıkları, turizm kapasiteleri, yarattıkları ekonomik değer, sağladıkları döviz girdisi ve Türkiye’nin turizm imajına katkılarıyla başlı başına ekonomik merkez hâline geldiler.

Üstelik yaz aylarında nüfusları olağanüstü boyutlara ulaşıyor. Altyapıdan ulaşıma, sağlıktan güvenliğe, çevre korumadan su ve kanalizasyona kadar kamu hizmetlerine duyulan ihtiyaç katlanarak artıyor.

Bu büyüklükte bir turizm hareketliliğini yönetmek, yalnızca belediyelerin sorumluluğuna bırakılamaz.”

Bence üzerinde düşünülmesi gereken bir öneri.

Elbette il olmak tek başına bütün sorunları çözmez. Ancak bu merkezlerin ekonomik büyüklüklerine, mevsimsel nüfuslarına ve ihtiyaçlarına uygun bir idari yapıya kavuşmaları da artık tartışılmalı.

4 Nisan 2015...

Türk futbol tarihinin en karanlık gecelerinden biriydi.

Fenerbahçe futbol takımını taşıyan otobüs, Rize deplasmanından dönerken Trabzon’da silahlı saldırıya uğradı.

Şoför başından ağır yaralandı. Otobüsteki 39 kişi büyük bir faciadan döndü.

Üstelik ilk açıklamalarda olayın taşlı saldırı olduğu söylendi. Gerçek daha sonra ortaya çıktı.

O günden beri iki soru cevapsız kaldı.

Kim yaptı, neden yaptı?

Aradan 11 yıl geçti.

Şimdi beş şüpheli hakkında, 39 kişiye karşı tasarlayarak öldürmeye teşebbüs suçlamasıyla iddianame hazırlandı.

Bu gelişmeyi memnuniyetle karşılıyorum. Çünkü olay, Fenerbahçelilerin vicdanında kapanmamış bir yaraydı.

İddianamede dikkat çekici bulgular var.

Şüpheliler arasında Nisan 2015’te 737, saldırının gerçekleştiği hafta 345 telefon görüşmesi tespit edilmiş.

Saldırı saatini kapsayan bir saatlik dilimde ise 20 görüşme yapılmış.

Savcılık, üç şüphelinin otobüsü takip ederek diğerlerine bilgi aktardığını öne sürüyor.

Bu bulgular saldırının planlı olduğu iddiasını güçlendiriyor.

Ancak benim için iddianamenin en çarpıcı bölümü başka.

Hareket hâlindeki otobüsün şoförünün başına ateş edilmesi...

Otobüs kontrolden çıksa, şarampole yuvarlansa veya denize düşse 39 insanın hayatına mal olabilecek bir saldırıdan söz ediyoruz.

Bunu sıradan bir futbol şiddeti olarak görmek mümkün mü?

Elbette iddianame mahkûmiyet kararı değil. Son sözü mahkeme söyleyecek.

Suçları kanıtlananların hak ettikleri cezayı almalarını, varsa saldırının arkasındaki diğer kişilerin de ortaya çıkarılmasını diliyorum.

Çünkü mesele yalnızca Fenerbahçe değil.

O otobüste herhangi bir takımın futbolcuları olabilirdi.

Adaletin rengi olmaz. Ama 11 yıl boyunca cevapsız kalan soruların bıraktığı iz kolay silinmez.

FON krizinin yarattığı tahribat, düşündüğümüzün de ötesinde.

Örneğin çevremde, çocukları doğduğu günden bu yana onlar için hisse senedi biriktiren insanlar var.

Üstelik hepsi finansal okuryazarlığı yüksek, piyasaları yakından takip eden insanlar.

Çocuklarının geleceği için, bütün dünyada olduğu gibi, güvendikleri şirketlere ortak oluyor, düzenli olarak hisse biriktiriyorlar.

Öyle günlük alım satımla işleri yok. Hatta çoğu hisse fiyatlarına bile bakmıyor. Her ay düzenli olarak alıyor, uzun vadeli düşünüyorlar.

Bir anlamda sadece çocuklarının değil, Türkiye’nin de geleceğine yatırım yapıyorlar.

Ama son fon krizinden sonra bu arkadaşlarımın söyledikleri beni gerçekten şaşırttı.

“Bir daha asla hisse senedi almayacağız” diyorlar.

Çünkü yıllardır biriktirdikleri hisselerin değeri neredeyse yarı yarıya düşmüş. Üstelik ne zaman gerçek değerlerine ulaşacaklarını da bilmiyorlar.

Asıl üzücü olan da bu.

Kaybettikleri sadece para değil, yıllardır sabırla büyüttükleri güven duygusu.

Bu fon olayı gerçekten hiç iyi olmadı.

Borsaya kısa vadeli kazanç kapısı olarak bakmayan, çocuklarının geleceği için tasarruf yapan, ülkesinin şirketlerine güvenen insanlarda bile büyük bir hayal kırıklığı yarattı.

Bu güven kaybı nasıl giderilir, açıkçası bilmiyorum.

ENERJİ ve Temiz Hava Araştırma Merkezi’nin (CREA) analizine göre İran savaşının başlamasından bu yana benzin ve dizel fiyatlarındaki artışın dünya tüketicilerine ek maliyeti 468 milyar dolar.

Bunun 160 milyar doları ABD’ye, 54 milyar doları Çin’e ait.

Dünyanın en büyük petrol üreticilerinden ABD bile bu faturadan kaçamıyor.

Peki Türkiye?

Kış yaklaşırken elektrik ve doğal gaz faturaları yeniden gündemimizde. Enerji fiyatlarındaki artışa bir de devlet desteklerindeki değişiklikler ekleniyor.

Yani binlerce kilometre uzaktaki savaş, bizim evimizin mutfağına, aile bütçemize kadar giriyor.

Savaşın kararını verenlerle faturasını ödeyenler çoğu zaman aynı insanlar değil.

Bu savaş artık bitmeli.

Atatürk bize Cumhuriyet’i, bağımsızlığı, kadınlara eşit yurttaşlık yolunu, bilimi ve özgür düşünceyi miras bıraktı.

10 Kasım’da asıl mesele, onu ne kadar özlediğimiz kadar bize bıraktığı mirasa ne kadar sahip çıkabildiğimizdir.