Ya Bu Sefer De Haklıysa?

TİP Milletvekili Ahmet Şık, fon skandalının başından beri açtığı X hesabından paylaşımlar yapıyor.

Eğer gazeteci Ahmet Şık olarak bu paylaşımlarından birini yapsaydı, şu anda üçüncü kez tutukluydu.

Dokunulmazlık avantajını bir skandalda herkesin soramadığı soruları sormak için kullanıyor.

Şu ana kadar cevaplar soruların muhataplarından çok avukatlardan, başka gazetecilerden, sosyal medya trollerinden geldi.

Buna rağmen devam etti.

Ve dokunulmazlık zırhı kimsenin ahlaken aklına bile gelmeyecek bir yöntemle delindi.

Önce yakın arkadaşı Ahmed Saymadi tutuklandı, dün de eşi Yonca Şık ‘casusluk’ iddiasıyla gözaltına alındı.

İftira makinesi akşama kadar kuru sıkı casusluk iddialarını sıralamaya başladı.

Allah’tan aklı başında olan birileri bu saçmalığı akşama doğru bitirdi ve Yonca Şık serbest kaldı.

Şimdi de bunun gözaltı olmadığı, aslında soruşturmanın fon skandalından önce başladığı, mevzunun LGBT olduğu anlatılıyor.

Yine gözü kapalı önlerine konanları tekrarlayan gazeteciler, yine herkesi aptal yerine koyan devlet görevlileri…

İnsan ister istemez dejavu hissi yaşıyor.

Hele de söz konusu olan Ahmet Şık olunca…

Ahmet Şık’ı sert bulabilirsiniz. Siyasi fikirlerine, kullandığı dile, öfkesine itiraz edebilirsiniz. Söylediklerinin bazılarını haksız, bazılarını abartılı bulabilirsiniz.

Ama Türkiye’nin Ahmet Şık hakkında hüküm vermeden önce hatırlaması gereken bir tecrübesi var.

Üstelik çok eski de değil.

Herhalde herkes hatırlıyordur.

2011 yılında Ahmet Şık, “İmamın Ordusu” adlı bir kitap hazırladı. Kitabın konusu, Fethullah Gülen cemaatinin özellikle emniyet içindeki örgütlenmesiydi. Henüz yayımlanmamış kitabın taslaklarına el konuldu. Bilgisayarlardaki nüshalarının peşine düşüldü. Hatta o sırada yine eşi Yonca Şık’ın bilgisayarı da arandı.

O günlerde benim de aralarında olduğum pek çok kişi Ahmet Şık’ın İmamın Ordusu iddialarını laik çevrelerdeki genel İslamofobik önyargılara bağlayıp yeterince ciddiye almamıştık.

Daha ileri gidenler onu Ergenekon’a bağladı, hatta daha ileri gidenler yine eşi üzerinden Alman istihbaratına, dış güçlere…

Ve Şık, bu kampanyayla Odatv soruşturmasında tutuklandı ve bir yılı aşkın süre cezaevinde kaldı.

Kitabın içeriği bugünden bakınca herkesin bildiği şeyler.

Ama o gün bunları yazmak, insanı cezaevine götürebiliyordu.

Kitabın çıkmasının üzerinden beş yıl geçti.

Tüm Türkiye, 15 Temmuz gecesi İmamın Ordusu’nun ne demek olduğunu acı verici bir tecrübeyle gördü.

Belki Ahmet Şık’ın bütün siyasi fikirlerinin doğru olduğu ortaya çıkmadı. Ama işaret ettiği tehlikenin gerçek olduğu ortaya çıktı.

Ülkenin güvenliği adına susturulan bir gazeteci, ülkenin en büyük güvenlik tehditlerinden biri hakkında uyarıda bulunmuştu.

Sonra hikâye daha da tuhaflaştı.

Fethullahçıların devlet içindeki örgütlenmesini yazarken tutuklanan Şık, darbe girişiminden sonra bu kez FETÖ ve PKK propagandası suçlamalarıyla yeniden cezaevine gönderildi.

Aralık 2016’da başlayan ikinci tutukluluğu Mart 2018’e kadar sürdü. İlkinde bir yılı aşkın, ikincisinde yaklaşık on dört ay hapis yattı.

Yani karşımızda cesaretinin bedelini hapisle ödemiş ama haklı çıktığı için takdir de edilmemiş bir gazeteci var.

Şimdi Ahmet Şık yine ağır iddialar ortaya atıyor.

Fon skandalıyla ilgili sorular soruyor. Adalet Bakanı Akın Gürlek hakkında iddialarda bulunuyor. Soru önergeleri veriyor, sosyal medya hesabından paylaşımlar yapıyor.

İddialar ağırsa cevapların da açık, somut ve ikna edici olması gerekir.

Muhatapları çıkıp anlatabilirler. Ellerindeki belgeleri açıklayabilirler. Şık’ın hangi bilgisinin yanlış olduğunu, hangi bağlantıyı hatalı kurduğunu gösterebilirler.

Bunun için televizyon bulmakta, gazeteye ulaşmakta, seslerini duyurmakta güçlük çekecek insanlar da değiller.

İsterlerse aynı akşam onlarca ekranda kendilerini savunabilirler. Ahmet Şık’a kızabilir, sert cevaplar verebilirler.

Hatta belli ki muhalif gazetecilerin bir kısmı da bu konuda gayet istekliler.

Hatta en popi muhalif Youtuber gazetecilerden biri Şık’ın Adalet Bakanı ile bakan fon skandalının üzerine gittiği için uğraştığını bile söyledi.

Ama cevap Türkiye gibi soruşturmalarda herşeyi tecrübe etmiş bir ülkede bile kimsenin çalışmadığı yerden geldi.

Önce Şık’ın arkadaşı Ahmet Saymadi, uyuşturucu soruşturması kapsamında tutuklandı. Ardından TİP Genel Başkanı Erkan Baş, Meclis’te çok ağır bir iddiayı dile getirdi: Savcılıkta, Şık’ın paylaşımını silmesi karşılığında arkadaşının serbest bırakılmasının teklif edildiğini söyledi.

Bu iddianın kendisi bile başlı başına bir açıklama gerektiriyor.

Kim söyledi? Kime söyledi? Böyle bir konuşma geçti mi?

Bir insanın özgürlüğüyle başka bir insanın sosyal medya paylaşımı arasında pazarlık yapılmış olabilir mi?

Bu sorular ortadayken, ertesi gün Ahmet Şık’ın eşi Yonca Verdioğlu Şık, “siyasal veya askerî casusluk” iddiasıyla evinden gözaltına alındı. Akşam saatlerinde ifadesinin ardından serbest bırakıldı.

Dünyanın en hızlı sonuç alan casusluk soruşturması olmalı.

Halbuki şimdi birden bire casusluk yaptığı tespit edilen Yonca Verdioğlu Şık, on sekiz yıldır Heinrich Böll Vakfı’nda çalışıyor.

Yani Fethullahçılar Ahmet Şık’ı tutuklarken de oradaydı. Alman ajanlığından eşini gözaltına almak onların bile aklına gelmemiş anlaşılan.

Halbuki Alman vakıflarından komplo teorileri üretmek o günlerde de meşhur bir spordu.

Yonca Verdioğlu Şık’ın on sekiz yıldır çalıştığı Heinrich Böll Vakfı, adını 1972 Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Alman yazar Heinrich Böll’den alıyor.

Alman Yeşiller Partisi’ne yakın ama partiden hukuken bağımsız.

Almanya’da Hıristiyan demokratlara yakın Konrad Adenauer, sosyal demokratlara yakın Friedrich Ebert, liberallere yakın Friedrich Naumann vakıfları da aynı sistemin parçası. Alman devleti bu vakıflara eğitim, araştırma, burs ve uluslararası işbirliği çalışmaları için federal bütçeden doğrudan ödenek veriyor.

Bizdeki Hazine yardımına benzeyen tarafı kamu kaynağıyla karşılanması. Almanya’da vakıflara verilen ödenek, partilere yapılan yardımdan ayrı bir bütçe kalemi. Heinrich Böll’ünde dünyanın otuzdan fazla ülkesinde ofisi, yaklaşık altmış ülkede ortak projeleri var.

İstanbul ofisi de 1994’te dönemin Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı’ndan alınan izin belgesiyle açılmış

O otuz yılın içinde vakfın toplantılarına katılmamış kimse kalmamıştır.

Vakfın kamu kurumlarıyla ilişkisi açılış izninden ibaret değil. Türkiye temsilciliği 2011’de, Avrupa Birliği’nin finanse ettiği bir enerji verimliliği projesinde AK Partili belediyelerle de çalıştığını açıklamıştı.

Temsilcilik son olarak Türkiye’nin ev sahipliği yaptığı Birleşmiş Milletler İklim Konferansı COP31’e katıldı. Hala oradalar.

Bütün bu faaliyetler, yabancı kuruluşların Türkiye’deki temsilcilikleri için geçerli olan İçişleri Bakanlığı’nın izin ve denetim düzenine tabi. Bakanlığın faaliyet kayıtlarının ve mali belgelerin nasıl inceleneceğini anlatan bir rehberi de var.

Bütün bu vakıflar vergilerini de veriyor. Hatta arada bir yine suç gibi gösterilen yabancı vakıflardan alınan fonlardan gelen paraların yüzde 40’a yakınını da devlet vergi olarak alıyor. Her aşaması, paraların nasıl harcandığı İçişleri Bakanlığı ve MASAK denetimine tabii.

Hala ortada bir suç varsa en çok fonu son 10 yıldır iktidara yakın belediyeler, kuruluşlar alıyorlar.

Alman vakfıysa o zaman Alman dış istihbarat teşkilatı BND ile bağlantılı tezi ise daha da sakat.

Alman Yeşilleri, BND’nin baş düşmanı sayılır.

Bizdeki TİP’e MİT’le yakın demek gibi bir şey bu.

Yani özetle 30 yıldır Türkiye’de legal olarak faaliyet gösteren bir kuruluşta çalışmak, casusluk suçlamasının delili olamaz.

18 yıldır burada çalışan birinin casusluk yaptığına eşi fon skandalıyla ilgili zor sorular sorunca ulaşırsanız cevaplamanız gereken sorular daha da zorlaşır.

Şüpheler daha da artar.

Ahmet Şık’ın bugünkü iddialarının doğru olduğunu, geçmişte haklı çıkmış olmasına bakarak söyleyemeyiz.

Ama geçmişte yaşananları da hiç olmamış gibi kabul edemeyiz.

Bir zamanlar cemaatin devlet içindeki örgütlenmesini anlatırken de çok sertti. Yine öfkeliydi. Yine pek çok insan onun üslubundan, siyasi kimliğinden, söylediklerinin ağırlığından rahatsızdı.

Sonra o rahatsız edici uyarıların, rahatlatıcı resmî açıklamalardan daha doğru olduğu anlaşıldı.

Türkiye bunun bedelini çok ağır ödedi.

O yüzden bugün mesele Ahmet Şık’ı sevip sevmemek değil. Onunla aynı siyasi görüşte olmak hiç değil.

Bir insanın eşini gözaltına almak, o insanın söylediğini çürütmez.

Cevapsız bırakılan her soru, yakınlarına yönelen her işlemle birlikte daha çok insanın aklına takılır.

Ve sonunda, geriye akıllarda Ahmet Şık’ın siyasi fikirlerine en uzak insanın bile kendisine sorması gereken tek bir soru kalır: