Hem iktidar hem de muhalefet için seçimin erken alınmasının aynı anda faydalı olduğu anlar nadiren olur. 2028’i bekleyip problemleri büyütmeden, gelecek yıl haziran itibarıyla seçime gidilmesi ülke için de zarurettir. Sonuçta kim kazanırsa kazansın, kartların seçmen tarafından yeniden dağıtılması tıkanıklığı gidermenin tek yoludur.
Hem İktidar Hem De Muhalefet İçin En Doğru Seçim Vakti

Mevcut siyasi ve ekonomik iklim böyle bir takvimi gerekli kılıyor.
Türkiye’nin önünde her zaman olduğu gibi bu kez her zamankinden daha ciddi meseleler listesi var. Bunlar, biri diğerinden daha az önemli olmayan meselelerdir. Ama aşikar ki, iktidar herhangi birinin çözümü için gereken enerjiye sahip değil veya en azından hepsine birden güç yetirebilecek durumda bulunmuyor.
Çözüm süreci…
Siyasetten bağımsız fevkalade önemli bir konu ve gelinen noktada hemen her şey kapalı kapılar arkasına gizlenmiş durumda. İmralı’da Abdullah Öcalan’ın mahkûm hayatı büyük ölçüde değişmiş görünüyor. Kimsenin doğrulamadığı ama yalanlamadığı da villaya geçiş, sekreterya görevi vesaire gibi son derece önemli değişiklikler var. İlginç bir şekilde çözüm sürecinin kritik noktası PKK’nın silah bırakması olmaktan çıktı, Öcalan’ın gündelik hayatındaki değişikliklere indirgendi. MHP Lideri Bahçeli, hiç şüphesiz çözümü istiyor ama takvim onun umduğu hızda ilerlemiyor. Çünkü Cumhurbaşkanı Erdoğan taşın altına elini koymaktaki tereddüdünü bir türlü atamadı. Siyasi sonuçlarını kestiremiyor. O kararsız kaldıkça kamuoyunda da sürece dair inanç artmıyor. Her şeye rağmen alınan önemli mesafeler var ve bunların heba olmaması için seçime gidip onay almak şarttır. Sandıktan kim çıkacaksa seçmenden aldığı onayla süreci bitirme gücüne sahip olacaktır. Çözüm süreci gecikti, daha da gecikmemesi için sandık gereklidir.
Ekonomi…
Bütün program sadece enflasyonu düşürmeye odaklı olmasına rağmen oran bir türlü düşmedi. Enflasyon hedefi, muhtelif ekonomik programlarda ve Merkez Bankası tahminlerinde 15 kez (18 diyen de var) revize edildi. Bu şartlarda “ekonomi iyi yönetilmiyor” demek bile yetersiz kalır, ekonomi yönetilemiyor. Üretim çarkı yavaşladı, işsizlik yüksek oranda sabitlendi, finansa erişim, kredi şartları iyice zorlaştı ve koskoca ülke yüzde 30 enflasyon hedefini başarı kabul eder hale geldi. Yabancı sermaye çekmekten de tamamen umudunu kesti. Ücret ve emekli maaşlarında artış, sadece seçim yılında düşünülen bir siyasi enstrümana dönüştü. Böylesine olumsuz bir tablo, aynı zamanda kemer sıkma politikaları eşliğinde gerçekleşiyor. Üç tam seneden fazla süre geride kaldı ve sonuç yok. Sonuç yoksa seçim elzemdir. Kazanırsa, iktidar kan değişikliğine gider ve bir daha dener. Kaybederse de muhalefet iddiasıyla sınanır ama her durumda sandık işe yarar.
Hukuk, yargı…
Bizatihi yargı mensuplarının ve hatta “geciken adalet” bahsinde Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bile şikayetçi olduğu bir alan. Güven kaybı ve siyasallaşma ileri düzeyde. Yargının nasıl politik araç haline geldiğini anlatmaya lüzum yok. Seçmenin bu tabloya dair sözünü dinlemenin zamanıdır. Bunun da yolu seçimdir.
Fon vurgunu…
Tarihin en organize ve en cüretkar suç örgütlenmesiyle karşı karşıyayız. Her gün yeni bir bilgiye uyanıyoruz ve artık belli ki fonda buzdağının altında devasa bir yolsuzluk alanı var. İçinde siyasetçi ve yüksek bürokratların olduğu bir organizasyon. Vurguna karşı yapılanlar da kamuoyunu ikna etmiyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan “Ne gerekiyorsa yapılsın, sonuna kadar gidilsin” talimatı verdi ama süreç öyle gelişmiyor. Fon vurgunu, zaten krizde olan ekonominin sırtına yeni yükler bindiriyor. Artık daha açık görülüyor ki, vurgunun bir numaralı mağduru fonzedeler değil millettir. Dolayısıyla, sandık fonda düğümlenen sistem krizini çözmek için tek anahtardır. Hiç olmazsa liste açıklanır. Seçmen bu düğümü çözmek için ister iktidara tekrar, isterse de muhalefete yetki vererek başına gelmiş bu büyük felaketten kurtulma yetkisini kullanmalıdır.
Meselelerimiz saymakla bitmez ama bu kadarı bile sandığın gecikmeden mümkün olan en erken tarihte kurulmasını zaruri kılıyor. Hem iktidar hem de muhalefet için doğru anın nadiren denk geldiği bu takvimi işletmemek, meselelerin daha da büyümesine göz yummak olur. “Adil ve eşit yarış şartlarında” bir seçim ise problemlerin üstesinden gelmeyi kolaylaştıracaktır.


