Yeniçağ
Haber akışına dön

Polise “Dur” Diyen Başkan: Bally Bagayoko’nun Saint-Denis’ten New York Times’a Uzanan Hikayesi

Polise “Dur” Diyen Başkan: Bally Bagayoko’nun Saint-Denis’ten New York Times’a Uzanan Hikayesi

Paris’teki Nation Meydanı, 6 Ekim 2026. Lise öğrencileri ülke çapındaki eylemin en kalabalık gününde yürüyor. Bir anda çevik kuvvet hareketleniyor. Kalabalığın içinden koyu ceketli, kırmızı kravatlı bir adam çıkıyor ve polisle gençlerin arasında kollarını açıyor: “Dur!”

Birkaç saniye sonra biber gazı sıkılıyor. Adam gözlerini silerek kalabalığın dışına çıkarılıyor. Görüntüler birkaç saat içinde milyonlarca kişiye ulaşıyor.

O adam Saint-Denis Belediye Başkanı Bally Bagayoko. 53 yaşında, dört çocuk babası, takım elbiseli bir yerel yönetici. Bugün ise Fransa’daki gençlik hareketinin en tanınan yüzü.

Saint-Denis’in çocuğu

Bagayoko 31 Temmuz 1973'te Paris’in hemen dışındaki Levallois-Perret’te doğdu. Sekiz kardeşin ikincisiydi. Ailesi Mali’den gelmişti, babası tamirciydi. Henüz iki yaşındayken ailesiyle Saint-Denis’e taşındı ve hayatının büyük kısmını bu şehrin sosyal konutlarında geçirdi.

Saint-Denis, Fransa’nın iki yüzlü şehirlerinden biri. Bir yanda Fransız krallarının gömülü olduğu tarihi bazilika ve milli stadyum var. Öte yanda yüksek yoksulluk ve suç oranları. Şehirde yoksulluk oranı ülke ortalamasının iki katından fazla.

Genç Bagayoko’nun hayatında basketbolun ayrı bir yeri oldu. Yarı profesyonel düzeyde oynadı, antrenörlük yaptı. Seçim kampanyasında arkası dönükken basket attığı video bu yüzden çok paylaşıldı.

Raylardan belediye meclisine

İş hayatını Paris ulaşım şirketi RATP’de geçirdi ve yönetici kadrolarına kadar yükseldi. Siyasete ise erken girdi. 2001'de, henüz 27 yaşındayken Saint-Denis belediye meclisine seçildi ve komünist belediye başkanı Patrick Braouezec’in yardımcısı oldu. Meclisteki görevi 2020'ye kadar sürdü.

Daha sonra Jean-Luc Mélenchon’un La France Insoumise (LFI) partisine geçti. Stratejisi netti: İşçi mahallelerine, gençlere ve sandığa gitmeyenlere ulaşmak. Seçmenlerin sandığa gitmemesini bir engel değil, siyasi bir fırsat olarak gördü.

“Krallar şehri” tartışması

15 Mart 2026'da beklenmedik bir sonuç geldi. Bagayoko, görevdeki sosyalist belediye başkanı Mathieu Hanotin’i ilk turda yüzde 50,77 oyla yendi. Böylece 100 binden büyük bir Fransız şehrini yöneten ilk LFI’li belediye başkanı oldu. Bazı yayın organları onu Saint-Denis’in ilk siyahi belediye başkanı olarak andı.

Zaferin sevinci kısa sürdü. Seçim gecesi canlı yayında şehri “la ville des rois”, yani “krallar şehri” olarak tanımladı. Ancak kesilip dolaşıma sokulan bir videoda “la ville des noirs”, yani “siyahların şehri” dediği iddia edildi. Aşırı sağcı politikacı ve yorumcuların yaydığı bu çarpıtma, ırkçı saldırı dalgasına dönüştü.

Bagayoko’nun cevabı sokaktan geldi. 4 Nisan’da çağrısıyla Saint-Denis’te binlerce kişi ırkçılığa karşı yürüdü. Bagayoko daha sonra bir söyleşide “Seçimim Cumhuriyet için bir sınav” diyecekti.

Macron’un portresini indirdi

Göreve başlar başlamaz attığı ilk adımlardan biri de sembolikti. Fransız devletinin “eşitsizlikleri düzeltemediğini” protesto etmek için Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un resmi portresini makam odasından indirdi.

Nisan’da 450 bin nüfuslu Plaine Commune belediyeler birliğinin başkanlığını da kazandı. 100. gününde AFP’nin konuştuğu Saint-Denisliler ona kısaca “Bally” diyor, başlangıcını beğendiklerini ama somut sonuç beklediklerini söylüyordu.

Lise kapılarında başlayan hikaye

Eylül sonunda Saint-Denis ve diğer banliyölerde liseliler okullarını abluka altına almaya başladı. Kalabalık ve sağlıksız sınıflar, öğretmen açığı ve fırsat eşitsizliği. Eylemler kısa sürede ülke geneline yayıldı, yüzlerce lisede eğitim aksadı, üniversiteler de harekete katıldı.

Bagayoko daha ilk günlerde lise kapılarındaydı. “Bir seçilmişin yeri burası” diyerek eleştirilere karşı çıktı. 17 yaşındaki Kamelia AFP’ye “Bizi desteklemek için sahaya çıkıyor, koruması olmadan geliyor” dedi. Bir başka öğrenci Jules ise “Bizim gibi mahallelerden geliyor, bizi anlıyor” diye anlattı.

6 Ekim’deki o an ise her şeyi değiştirdi. Bagayoko Reuters’a polisin, çoğu saldırgan davranmayan öğrencilerin üzerine yürümeye karar verdiğini söyledi. “Bu gençler benim çocuklarım olabilirdi” dedi. Öğrenciler ona “Spiderman” lakabını taktı, yürüyüşlerde “Bally, président!” sloganları yükseldi.

Bir kahraman mı, bir provokatör mü?

Ancak Bagayoko’nun hikayesinin bir de öteki yüzü var.

29 Eylül’de Paul-Éluard Lisesi önünde söylediği “Şiddet bir noktada meşru olabilir” sözü büyük tepki çekti. Paris Emniyet Müdürü Patrice Faure, onu “suç işlemeye tahrik” iddiasıyla savcılığa bildirdi. Bagayoko geri adım atmadı: “Söylediğim hiçbir şeyi inkar etmiyorum.” Tarihte sosyal kazanımların şiddet yoluyla da geldiğini savundu, ama şiddeti onaylamadığını da ekledi.

Aynı günlerde yanan bir çöp konteynerinin yanında görüntülenen Bagayoko’nun ateşi yaktığı iddia edildi. Daha uzun görüntüler ise onu zaten yanan konteyneri okulun parmaklıklarından uzaklaştırırken gösterdi. BFMTV ise bir eylemde saldırıya uğrayan ekibiyle ilgili Bagayoko’nun bu şiddeti “onayladığını” ileri sürdü.

Fransız hükümeti eylemlerin arkasında LFI’li politikacıların olduğunu ima etti. Bagayoko bunu genç eylemcilere hakaret olarak niteledi. Stadyumlarda Marsilya Marşı’nı ıslıklayanları “öfkelerini anladığını” söyleyerek savunması ve tahliyeleri yasaklayan belediye kararının mahkemece askıya alınması da sağ kanadın sık sık gündeme getirdiği başlıklar oldu.

“Tamamen Fransızız”

Eleştirilere rağmen Bagayoko, yürüyüşlerde elinden Fransız bayrağını bırakmamaya özen gösteriyor. Etrafındaki gençlerin çoğu da onun gibi göçmen çocukları.

New York Times’a verdiği mesaj net: “Ne düşünülürse düşünülsün, biz tamamen Fransızız.” Bir başka cümlesi ise kuşaklar arası öfkeyi özetliyor: “Cumhuriyetin herkese adil olması gerektiği idealiyle büyüdük. Ama adil değil.”

Saint-Denis’ten New York Times’a

Bagayoko bugün bir adım daha attı. The New York Times’ın Opinion bölümünde yayımlanan video yazısında Fransa’nın sınırlarını aşan bir mesaj verdi. Dünyanın dört bir yanında eşitsizliğe ve hayat pahalılığına karşı sokağa çıkan Z kuşağına seslenen Bagayoko, liderlere gençleri tehdit olarak değil, şehirlerin en büyük varlığı olarak görmeleri çağrısında bulundu.

Destekçileri ona Saint-Denis’in ötesinde bir gelecek biçiyor. Kendisi ise şimdilik kişisel bir hedef açıklamıyor ve Mélenchon’a bağlılığını sürdürüyor. 2027 cumhurbaşkanlığı seçimine aylar kala Fransa’da şu soru giderek daha yüksek sesle soruluyor: Polise “dur” diyen başkanın hikayesi nerede duracak?

Okumaya devam et

Pusholder

Senin gündemin

Okuma seçenekleri

Push AIÖzet

PusholderKaynakta oku
yenicaggazetesi.com