Türkülerle, Şiirlerle Ve Kahkahalarla Dolu Bir Okul Macerası

Zeynel ÖZBALÇIK

İlkokuldan ortaokula geçmek, yalnızca bir üst sınıfa başlamak mıdır? Yoksa alışılmış düzenin değiştiği, yeni arkadaşlıkların kurulduğu, kimi zaman insanın kendini bile yeniden tanıdığı bambaşka bir yolculuk mudur? Yeni bir okul, yeni öğretmenler, farklı dersler, değişen kurallar ve elbette hiç beklenmedik olaylar… Büyümenin heyecanıyla belirsizliğin iç içe geçtiği bu dönemde çocukları birbirinden ilginç deneyimler bekler. İşte Ne Acayip Sınıf, tam da bu değişimin ortasında, okurlarını kahkaha dolu bir okul macerasına davet ediyor.

Hikâyemizin kahramanı Eymen ve ikiz kardeşi Ceren, ortaokul yaşamına birlikte adım atıyor. Üstelik aynı sınıftalar! İlk bakışta ne güzel bir rastlantı, değil mi? Ama birbirleriyle sürekli didişen iki kardeş için durum pek de öyle görünmüyor. Biri “Ben haklıyım!” derken diğeri hemen itiraz ediyor. Biri son sözü söylediğini sanırken öteki yeni bir tartışmanın kapısını aralıyor. Kimi zaman küçücük bir anlaşmazlık büyük bir çekişmeye dönüşüyor. Peki, bu bitmek bilmeyen kardeş atışmalarının galibi kim? Doğrusu, buna karar vermek hiç kolay değil!

Eymen ise alışılmışın biraz dışında bir çocuk. Onun dünyasında türküler ve şarkılar önemli bir yer tutuyor. Yaşadığı olayları yalnızca gözlemlemekle kalmıyor, onları sözcüklerle, ezgilerle ve kendine özgü yorumlarıyla yeniden anlamlandırıyor. Sınıfta bir tartışma mı çıktı? Hemen aklına bir türkü geliyor. Beklenmedik bir olay mı yaşandı? Birkaç dzeyle durumu anlativeriyor. Bazen bir türkü, uzun uzun anlatılamayan duygulara tercüman oluyor; bazen de bir şiir, en ciddi görünen olayın içindeki gülünç ayrıntıları ortaya çıkarıyor. Eymen’in bu özelliği, hikâyeye hem neşe hem de kültürel bir zenginlik katıyor.

Üstelik yalnızca Eymen değil, sınıfın diğer öğrencileri de birbirinden renkli karakterlere sahip. Her birinin farklı alışkanlıkları, düşünceleri, beklentileri ve olaylara yaklaşımı var. Bir araya geldiklerinde ise ortaya yanlış anlamayla bir curcuna çıkıyor! Arkadaşlıkların sınandığı, küçük yanlış anlamaların büyüdüğü, bazen kırgınlıkların bazen de kahkahaların birbirini izlediği bu sınıfta sıradan bir gün geçirmek neredeyse imkânsız.

Komşularla yaşanan anlaşmazlıklar, harçlıklarla yapılan alışverişler, okul kuralları, arkadaşlar arasındaki çekişmeler ve gündelik yaşamın küçük krizleri, hikâyenin olay örgüsünü zenginleştiriyor. Çocukların gözünden bakıldığında yetişkinlere önemsiz görünebilecek bir olayın nasıl büyük bir meseleye dönüşebildiğini görüyoruz. Çünkü çocukların dünyasında her olayın kendine özgü bir ağırlığı, her sorunun anlatılmayı bekleyen bir hikâyesi var.

Derken okula yeni bir müdür geliyor ve işler iyice ilginçleşiyor! Bu müdür, öğrencilerin alışık olduğu yöneticilere hiç benzemiyor. Takım elbise yerine spor kıyafetleri giyiyor, okula scooter’yla geliyor, bahçede dolaşıyor ve karşılaştığı herkesle tek tek tokalaşıyor. Öğrenciler şaşkın, meraklı ve biraz da heyecanlı. Acaba bu yeni müdürle birlikte okulun havası değişecek mi? Kurallar aynı kalacak mu? Yoksa çocukları bambaşka sürprizler mi bekliyor? Bir de eski müdürün takıntılı bakışları ve çocukların arkasından söyledikleri “Müdür Beyin Yeşil Kürkü” türküsü var! Mizahın en eğlenceli örneklerinden birine dönüşen bu ayrıntı, çocukların otoriteyle kurdukları ilişkiyi de düşündürüyor. Yetişkinlerin koyduğu kurallar, çocukların gözünde her zaman aynı anlama gelmiyor.

Bütün bu olaylar yaşanırken Eymen’in zihninde farkında olmadan başka bir hikâye şekilleniyor. Türkçe öğretmeninin verdiği proje edevi, başlangıçta sıradan bir okul çalışması gibi görünse de giderek kendini keşfetme yolculuğuna dönüşüyor. Ne yazacağını düşünürken radyoda duyduğu bir türkü, aradığı kıvılcımı çakıyor: “Yaz beni…”

İşte o anda Eymen, anlatılmaya değer hikâyelerin yalnızca uzak ülkelerde, olağanüstü maceralarda ya da hayali kahramanların yaşamlarında bulunmadığını fark ediyor. Kendi sınıfı, arkadaşları, öğretmenleri, ailesi ve yaşadığı bütün o küçük olaylar da bir hikâyenin parçası olabilir. Üstelik bu hikâyenin anlatıcısı kendisidir.

Peki, insan kendini yazabilir mi? Yaşadıklarını kelimelere dökerken kendisiyle yeniden karşılaşabilir mi? Yazmak yalnızca olayları sıralamak mıdır, yoksa duyguları anlamanın, insanları tarumanın ve yaşamın başka bir gözle görmenin de yolu mudur?

Eymen, kalemini eline al cuando bu soruların yanıtlarını da aramaya başlıyor. Yazdıkça yaşadıklarını yeniden düşünüyor, arkadaşlarının davranışlarına farklı açılardan bakıyor, öğretmenlerini ve okulunu daha yakından tanıyor. Hatta sürekli tartıştığı ikiz kardeşi Ceren’i bile! Çünkü bazen insan, en yakındaki kişiyi tanımak için onunla yaşadıklarını yeniden düşünmeye ihtiyaç duyuyor.

“Yazmak böyle bir şey işte! Neler yaşadık neler… Bu sayede okulumu, öğretmenimi ve arkadaşlarımı daha iyi tanıdım. İkimiz Ceren’i bile!”

Eymen’in bu sözleri, kitabın en anlamlı noktalarından birini oluşturuyor. Yazmanın yalnızca bir ödev olmadığını, insanın kendisiyle ve çevresiyle kurduğu ilişkiyi derinleştiren yaratıcı bir süreç olduğunu hatırlatıyor. Çocukların kendilerini ifade edebilmeleri, yaşadıklarını anlamlandırabilmeleri ve kendi seslerini keşfedebilmeleri açısından da önemli bir kapı aralıyor.

Yazar Gülsüm Koçak Sönmez, gündelik yaşamın sıradan görünen ayrıntılarını çocukların bakış açısıyla buluşturarak canlı ve eğlenceli bir anlatı kuruyor. Mizahı yalnızca güldürmek için değil, insan ilişkilerindeki çelişkileri görünür kılmak için de kullanıyor. Eymen’in türkülere ve şiirlere duyduğu ilgi ise sözlü kültürümüzün zenginliğini yeni kuşaklarla buluşturuyor. Böylece kitap, unutulmaya yüz tutan ezgilere ve şiirsel anlatıma yer açarken çocukların dilin yaratıcı olanaklarını keşfetmelerine de kalkk sunuyor.

Kitabın dikkat çekici yanlarından biri de okul yaşamını yalnızca derslerden, sınavlardan ve kurallardan ibaret görmemesi. Okulun aynı zamanda arkadaşlıkların kurulduğu, farklılıkların tanındığı, çatışmaların yaşandığı ve çocukların kendi kimliklerini oluşturmaya başladıkları sosyal bir yaşam alanı olduğunu hatırlatması. Bu yönüyle hikâye, çocuk okurlar kadar yetişkinleri de okul yıllarına dönüp bakmaya çağırıyor.

Editör Özge Doğan’ın özenli editoryal çalışması ve ressam Şevval Keleş’in anlatıya eşlik eden çizimleri, kitabın bütünlüğünü güçlendiriyor. Metnin hareketli dünyasıyla görsellerin buluşması, karakterlerin yaşadığı olayları okurun zihninde daha da canlandırıyor. Türküler, şiirler, kardeş atışmaları ve sınıfın bitmek bilmeyen maceraları, sayfalar boyunca neşeli bir okuma deneyimine dönüştürüyor.