Sevgili okurların ne o, başlığıma şaşırdınız mı? Şaşırmaya devam edelim, Aliağa’da işyerinde cinayet gibi bir kaza nedeniyle 19 işçinin ölümüne neden olan dünyanın en zenginlerinden HABAŞ’ın patronu, yalısında keyif sürüp devasa garajında pek de kullanmadığı milyar dolarlık lüks arabalarını seyrederken ölen arkadaşlarının yasını tutan işçilerine de hayır lokması göndermiş. Ölümleri içine sindirenler olmuş mu bilmem ama adam hayır lokmasıyla işi çözmüş.
Mutluyum, Mutlusun, Mutluyuz!

Bu arada polis intiharları epeyce artmış, dört günde bir polis intihar ediyor. Fransa’da polislerin coplarını ve kelepçelerini bırakarak halkla birlikte yürüdüklerini gördüğümde onları çok kıskanmıştım, bizdeyse polislerin hayatını daha yaşanılır kılmak için, polislerin ekmek parasından kesilen para fona yatırılmış ve uçup gitmiş. Aklıma 68’li yıllarda işgal ettiğimiz üniversite damlarında söylediğimiz bir marş geliyor, “ey jandarma baksana biziz sana dost olan, tüfeğini bıraksana.”
Cumhurbaşkanımız “Fonlarda paralarını yitiren büyük çoğunluğa paraları ödendi” diyor. Hayret benim fonda parası uçan tezgâhtar bir arkadaşım var, o şöyle söylüyor: “Sadece yüzde 25 ödenecekmiş.”
Sayın cumhurbaşkanı belki de size doğrular söylenmiyor. Bir de sürekli Gabar’da yeni petrol yatağı bulunduğunu ilan ediyorsunuz. Vallahi bu millet derin uykusundan birazcık uyandı, neden mi kara kış daha gelmeden türlü dalaverelerle gelen doğalgaz faturalarını görünce.
Ama gene de mutluyuz. Şöyle düşünüyorum, ya ülkenin yarısı çok zengin ya da biz cümleten mazoşistiz. Bildiklerim, gördüklerim ülkede 50 milyon insanın çok zengin olmadığını gözümün içine sokuyor, o zaman ikinci tezim yani mazoşist yani eziyet sever olduğumuz gerçeğiyle karşı karşıyayız.
Öyle bugünden itibaren kimseler bana dünyanın en pahalı benzinini, mazotunu kullandığımızdan yakınmasın. Biz bu durumdan çok memnunuz. Hatta ne olur, mazota dahası doğalgaza, elektriğe, suya zam üstüne zam yapılsın! Bütün zamlar üstümüze üstümüze gelsin, oh Tanrı’m ne kadar mutluyuz. Çünkü bize eziyet lazım, mutlu olmamız için sadece akaryakıta değil, iğneden ipliğe her şeye zam yapın!
Mutluyuz biz, mutluyuz biz!
Oh ne güzel, hele de Karadeniz’de her ırmağın hatta her küçük çayın üstüne bir hidrolik elektrik santralları dikilsin! Her yere termik santrallar yapılsın. Susuz kalacakmışız, doğanın dengesi bozulacakmış, kömür serpintilerin yağdığı bölgelerde gelinlik kızların beyaz giysileri kara lekelerle dolsun, kentlerimiz sular seller içinde kalacakmış, oh ne güzel, daha daha felaket olsun, hatta Sinop’a bir nükleer santral yapılsın, yapılsın ki kanserden ölenlerimiz çoğalsın, her gün ölün, çocuk işçi sayısı artsın ki bizim doyumsuz ruhumuz tahmin olsun her bir günümüz ağıtlarla geçsin!
2.5 milyon sigortalı işçi bize çok. Bütün işçiler taşerona geçmeli ve asgari ücret aşağı çekilmeli, öyle ki bir işçi aldığı ücretle sadece 15 gün o da simit çay içerek karnını doyursun!
İş güvenliği mi? Kardeşim size ne oluyor, ben bu güvensiz ortamlarda daha bir çalışma aşkıyla doluyorum, her an ölüm tehlikesi bende adrenalin fazlasına neden oluyor, madenleri de iyileştirmeye kalkmayın, her gün bir göçük olsun ki hep birlikte arkadaşlarımızın cenazesine gidelim ve dua edelim; bir gün ben de bir göçükte ölmek istiyorum. Bu bir çeşit şehit olma gibi bir şey! Ben öbür dünyada rahat etmek istiyorum, anlamadınız mı, bunun için eziyet istiyorum, acı çekmek, horlanmak istiyorum!
Yetmez! Her gün öldürülen kadın sayısı en az beş olmalı. Başkası bizi kesmez!
Aksi takdirde mahalle halkı neyle oyalanacak? Her kadın ölümü demek, en az üç mahallede ağıt yakmak demek, en az üç mahallede helva dağıtılması demek!
Sığınma evleri mi, kafamızı bozmayın! Kadınları rahata alıştıracaksınız, öyle mi?
Hadi açın bir büyük bakalım bundan sonra hangi mahallede kim öldürülecek, ağabeyler bahis oynuyoruz, yok mu artıran!


